اول ذیقعده سال 173 هجری قمری زادروز بانو فاطمه معصومه(س) است که در تقویم به روز «دختران» نام گذاری شده است.
پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران به مناسبت این روز خجسته بخش هایی از خاطرات تعدادی از شاگردان و همراهان امام خمینی، درباره ارادت ایشان به بانو حضرت معصمومه(س) و اصرار ایشان بر زیارت هر روزه بارگاه ایشان را به نقل از کتاب «برداشت هایی از سیره امام خمینی» عرضه می دارد. در انتها نیز قصیده ای از اشعار امام خمینی در ثناء بانو حضرت زهرا(س) و حضرت فاطمه معصومه(س) آورده شده است.

سراغ ندارم مراجع دیگر هر روز حرم بروند

زمانی که امام در صحن بزرگ حضرت معصومه تدریس می فرمودند،هر روز بعد از درس به حرم مطهر حضرت معصومه(س) مشرف می شدند. این برای هر طلبه ممکن نبود. حتی من سراغ ندارم که مراجع بزرگ هم، هر روز به زیارت حضرت معصومه(س) مشرف بشوند.
(حجت الاسلام و المسلمین احمد صابری همدانی، پا به پای آفتاب-ج 3-ص 271)

هر روز به حرم حضرت معصومه می رفتند

امام تا وقتی که در قم بودند به طور مرتب هر روز پس از درس صبح و گاهی هم پس از درس عصر به حرم مطهر حضرت معصومه(س) و هنگامی که در نجف اشرف بودند هر شب ساعت سه از شب گذشته به حرم مطهر امیر المومنین(ع) مشرف می شدند و معمولا هم زیارت جامعه را می خواندند.
(حجت الاسلام و المسلمین رسولی محلاتی، حوزه-ش 37 و 38)

یاد ندارم حرم نرفته باشند

ایامی که در محضر مبارک امام در قم بودم هر روز بعد از ظهر شاهد بودم که پس از اتمام جلسه درس ایشان به حرم مطهر معصومه(س) مشرف می شدند و من هیچ به یاد ندارم که به حرم رفتن ایشان تعطیل شده باشد و در حوزه هم معروف بودند که مقید به زیارت هستند.
(آیت الله امامی کاشانی)

قصیده ای از امام خمینی در تجلیل از مقام حضرت معصومه(س)

ای ازلیّت به تربت تو مُخَمّر وی ابدیّت به طلعت تو مقرّر

آیت رحمت ز جلوه تو هویدا رایت قدرت در آستین تو مُضمَر

جودت همْ بسترا به فیض مقدس لطفت همْ بالشا، به صَدرِ مُصَدّر

عصمت تو تا کشید پرتو به اجسام عالَم اجسام گردد، عالم دیگر

جلوه تو نور ایزدی را مَجلی عصمتِ تو سرّ مُختفی را مَظهر

گویم واجب تو را، نه آنَتْ رُتبت خوانم ممکن تو را، ز ممکن برتر

ممکن اندر لباس واجب پیدا واجبی اندر ردای امکان مَظهر

ممکن امّا چه ممکن، علّتِ امکان واجب، امّا شعاع خالق اکبر

ممکن امّا یگانه واسطه فیض فیض به مِهتر رسد و زآن پس کهتر

ممکن امّا نمودِ هستی از وی ممکن امّا ز ممکنات فزون تر

وین نه عجب زآنکه نور اوست ز زهرا نور وی از حیدر است و او ز پیمبر

نور خدا در رسول اکرم پیدا کرد تجلّی ز وی به حیدر صفدر

وز وی تابان شده به حضرت زهرا اینک ظاهر ز دخت موسی جعفر

این است آن نور کز مشیّت «کُن» کرد عالم، آن کو به عالم است منوّر

این است آن نور کز تجلّی قدرت داد به دوشیزگان هستی زیور

شیطانْ عالِم شدی اگر که بدین نور ناگفتی آدم است خاک و من آذر

آبروی ممکنات جُمله از این نور گر نَبُدی، باطل آمدند سراسر

جلوه این خود عَرَض نمود عَرَض را ظِلّش بخشود، جوهریّت جوهر

عیسی مریم به پیشگاهش دربان موسی عمران به بارگاهش چاکر

آن یک چون دیده بان فرا شده بر دار وین یک چون قاپقان(1) معطّی بر در

یا که دو طفلند در حریم جلالش از پی تکمیل نفس آمده مُضطر

آن یک انجیل را نماید از حفظ و ین یک تورات را بخواند از بر

گر که نگفتی امام، هستم بر خلق موسی جعفر، ولیّ حضرت داور

فاش بگفتم که این رسول خدایَست معجزه اش می بُوَد همانا دختر

دختر جز فاطمه نیابد چون این صُلب پدر را و هم مَشیمه مادر

دختر چون این دو از مَشیمه قدرت نامد و ناید دگر هَماره مقدّر

آن یک امواج علم را شده مبدأ وین یک افواج حلم را شده مَصدَر

آن یک موجود از خطابش مَجلی وین یک معدوم از عقابش مُستَر(2)

آن یک بر فرق انبیا شده تارک وین یک اندر سرْ اولیا را مِغفَر(3)

آن یک در عالم جلالت «کعبه» وین یک در مُلک کبریائی «مَشعَر»(4)

«لَمْ یَلِدم» بسته لب وگرنه بگفتم دُختِ خدایند این دو نور مُطهّر

آن یک کون و مکانش بسته به مَقنَع(5) وین یک ملک جهانش بسته به مِعجَر(6)

چادرِ آن یکِ، حجابِ عصمت ایزد مِعجَر این یکِ، نقابِ عفّت داور

آن یک بر مُلک لایزالی تارُک این یک بر عرش کبریایی افسر

تابشی از لطفِ آن، بهشت مُخَلَّد سایه ای از قهر این، جحیم مُقعَّر(7)

قطره ای از جودِ آن بِحار سَماوی رشحه ای از فیض این ذخایر اغبر(8)

آن یک خاک مدینه کرده مزیّن صفحه قم را نموده این یک انور

خاک قم این کرده از شرافت جنّت آب مدینه نموده آن یک کوثر

عرصه قم غیرت بهشت برین است بلکه بهشتش یَساولی است برابر

زیبد اگر خاک قم به «عرش» کند فخر شاید گر «لوح» را بیابد همسر

خاکی عجب خاک، آبروی خلایق ملجأ بر مسلم و پناه به کافر

گر که شنیدندی این قصیده «هندی» شاعر شیراز و آن ادیب سخنور

آن یک طوطی صفت همی نسرودی ای به جلالت ز آفرینش برتر

وین یک قمری نمط هماره نگفتی ای که جهان از رخ تو گشته منوّر(9)

پی نوشت:

1) قاپقان: دربانان.

2) مستر: پنهان.

3) مغفر: کلاه خود.

4) مَشعَر: موضعی که حاجیان در آن مناسک به جای می آورند.

5) مقنعه و روسری.

6) مقنعه و روسری.

7) مقعر: عمیق و ژرفناک.

8) اغبر: خاک، مراد زمین است.

9) دیوان امام: سروده های حضرت امام خمینی قدس سره، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، 1372، صص 255-257.

انتهای پیام
آب و هوا

نظرات و دیدگاه ها

مسیولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آن هاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.