دانشمند و بینش‌مند معتقد و انقلابی مرحوم دکتر حسن حبیبی علاوه بر احاطه‌اش به علوم قدیم و جدید از جمله فلسفه، جامعه‌شناسی، حقوق و ادبیات، شاعری چیره‌دست بود که شاید از باب تاکید بر حفظ اولویت‌های متناسب با موقعیت انقلابی خود از بروز این استعداد اجتناب می‌کرد. در آخرین روزهای آذرماه 1382 مراسمی برای بزرگداشت وی ترتیب یافت و او پس از حمد باریتعالی سخنان خود را در این مراسم با ابیاتی از سروده‌های خود آغاز کرد که اکنون به مناسبت چهلمین روز درگذشتش تقدیم خوانندگان عزیز می ‌گردد:

به نام خداوند ایران زمین
توانای دانای عشق آفرین
خداوند ایران پر رمز وراز
سراپرده مردم سرفراز
پرستندگان خداوند پاک
به یاری اندیشة تابناک
ستایشگران مهین کردگار
به پندار و گفتار و رفتار و کار
ایا دانشی مرد این بوم و بر
کهن مهد فرهنگ و علم و هنر
تورا تا که ریشه به خاک اندر است
نیابی خزان و نبینی شکست
بیفزای برنام این مرز و بوم
که از حد چین تا به اقصای روم
ورا نامور، نام ایران نمود
از ایران تو را هست سودا و سود
زمیراث فردوسی پاکزاد
تویی زنده‌ای آسمانی نهاد
تویی شهره با پارسی در جهان
مشو غافل از خویشتن این زمان
به خود در نگر نیک وهشیار باش
زبان دری را نگهدار باش
شب و روز این گنج را پاسدار
دل و جان به معنا و لفظش سپار


انتهای پیام
آب و هوا

نظرات و دیدگاه ها

مسیولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آن هاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.