از مهم ترین اهداف اصلی این کمپین پیگیری حقوق انسانی ملت ایران و لغو تدریجی و گام به گام تحریم های وضع شده و ایجاد یک گفتمان ملی جهت انسجام و وحدت کلیه نخبگان اجرایی و فکری داخل کشور با هر نگرش و سلیقه سیاسی است


نسل سوم و چهارم انقلاب اسلامی، نسلی با ظرفیت‌های عظیم اجتماعی و توانمندی‌های قابل اعتماد و اتکاست. این نسل در تحریم‌های قدرت‌های جهانی علیه ایران به‌دنیا آمده‌اند، رشد کرده‌اند و سردمدار گفتمان تغییرات اجتماعی سیاسی و فرهنگی در کشور هستند.
به گزارش جماران حسین نقاشی در ادامه یادداشت خود در روزنامه بهار نوشت: با این حال باید اذعان داشت که تحریم‌های بین‌المللی روز به روز پیکره جامعه مدنی ایران را ضعیف کرده، کمر طبقات متوسط و فرودست اجتماعی را خم و خم‌تر کرده است. اگر تحریم‌ها را وضع قوانین و مقرراتی درباره ممنوعیت تجارت و روابط بین‌المللی و سایر اقداماتی که برای فشار و ایجاد تغییرات سیاسی علیه یک کشور وضع می‌شود، تعریف کنیم، به معنای واقعی کلمه این «تحریم»‌ها در قبال ایران به‌وقوع پیوسته است. بنابراین باید توجه داشت که آنچه از بابت تحریم‌ها برای کشور ما عاید شده است، نه‌تنها در مسیر تحکیم و بسط جامعه مدنی و دموکراسی و مفاهیمی از این دست نبوده است، بلکه به دلیل استیصال اقتصادی و کوچک کردن سفرهای طبقات فوق‌الذکر، از موانع جدی آن نیز شده است.
راه‌اندازی «کمپین نه به تحریم»
پس از برگزاری انتخابات 24 خرداد 1392، جمعی از جوانان ایرانی که عمدتا در سال‌های گذشته دارای فعالیت‌هایی در حوزه مسائل مدنی و سیاسی بوده‌اند، بنا بر ضرورت و فوریتی که مساله تحریم‌ها برای جامعه ایرانی به وجود آورده بود، خواستند تا قدمی بردارند. زمینه مساعدی که با تغییر دولت در سپهر سیاسی ایران روی داد و باعث شد تا نوع نگاه امنیتی به سازمان‌یابی‌ها و دور هم جمع شدن‌ها، دست‌کم اندکی کاهش یافته باشد، این جوانان را بر آن داشت که با تشکیل سلسله جلساتی برای بحث و گفت‌وگو درباره شیوه برپایی این کمپین، اقدام کنند. باید در راه‌اندازی این کمپین توجه می‌شد که سابقه و تجربیات سیاسی-دانشجویی برپا‌کنندگان آن، در فعالیت‌های کمپین تاثیر بسزا نگذارد. زیرا کمپین «نه به تحریم» قاعدتا کمپینی ملی، با ابعاد بین‌المللی تعریف شده بود و تمام کسانی که برای آینده ایران و مردم آن دل نگران بودند، را باید پوشش می‌داد و این یعنی این کمپین از ابتدای کار بر مدنی بودن و ملی بودن خود واقف بود و مناقشات سیاسی و خط‌کشی‌های سیاسی در داخل کشور را برای موضوعی ملی چون کمپینی نابجا می‌دید.
نقطه عزیمت کمپین نه به تحریم
چنانکه پیش‌تر نیز اشاره شد، نقطه عزیمت این حرکت بطن جامعه مدنی است. طبقه متوسط و فرودست، که زخم‌های عمیقی را از مجادلات و پرخاشگری‌های سیاسی ملی و بین‌المللی بر پیکر نحیف زندگیشان حس کرده‌اند. این حرکت نیازمند همراهی جوانانی است که آینده را دیگر تار و تاریک نمی‌بینند. پیرانی که آرزوهایشان از خاطراتشان بیشتر است، اقوامی که رنج را برای نسل‌های آینده نمی‌خواهند، اصنافی که قربانی عدم شفافیت حاصل شده در زیر سایه تحریم‌اند و صنعتگرانی که دست‌های توانایشان را بسته می‌بینند، دانشگاهیانی که فهمیده‌اند خود منشاء اثرند و ایرانیانی که ویرانی ایران را دریغ می‌دانند.
گستره اعضا و فعالان این جنبش ملی و بین‌المللی، فعالان اجتماعی، سیاسی، NGO‌ها، خیریه‌ها، جامعه حقوقی، پزشکان، هنرمندان، ورزشکاران، دانش‌آموزان و دانشجویان ایرانی و غیرایرانی است. این اجتماع در ذیل افراد موثر و شخصیت‌های بارز ملی و بین‌المللی برای رفع تحریم‌ها و کاهش آثار غیرانسانی تحریم‌ها نه تنها در ایران بلکه در سایر کشورها، فعال خواهند بود. در پایان باید اذعان داشت کمپین از حمایت دولتی بهره‌مند نیست اگرچه از همراهی آن استفاده خواهد کرد.
اهداف اصلی و فرعی کمپین نه به تحریم
مهم‌ترین اهداف اصلی این کمپین عبارت است از: پیگیری حقوق انسانی ملت ایران و لغو تدریجی و گام به گام تحریم‌های وضع شده و ایجاد یک گفتمان ملی جهت انسجام و وحدت کلیه نخبگان اجرایی و فکری داخل کشور با هر نگرش و سلیقه سیاسی و در کنار این دو هدف اصلی عمده، می‌توان از سه هدف فرعی و جانبی نیز یاد کرد؛ اولی بهبود و ارتقای نگاه بین‌المللی به ملت ایران و بعدی توسعه دیپلماسی عمومی در عرصه بین‌الملل جهت تقویت دیپلماسی خاص و دولت‌محور و در نهایت نیز ترمیم پیکره اقتصادی کشور.
ساختار اجرایی و کمیته‌های تخصصی کمپین نه به تحریم
این کمپین از بازوهایی اجرایی و کمیته‌های تخصصی شکل یافته است. بازوهای اجرایی این کمپین دانشگاهیان، ورزشکاران و هنرمندان، NGOها و فعالان آن‌ها، فعالان حقوق زنان و سیاستمداران سابق، فعالان محیط‌زیست و غیره هستند. کمیته‌های تخصصی شکل‌یافته در کمپین نیز با توجه به میزان آسیب‌پذیری بخش‌های مختلف ساختارهای اجتماعی که از تحریم‌ها آسیب دیده‌اند، راه‌اندازی شده است. کمیته‌هایی چون کمیته دانشگاهیان، کمیته حقوقی و بین‌الملل، کمیته صنعت، کمیته سلامت و کمیته اقتصادی، از این دست‌کمیته‌های اختصاصی هستند که در کمپین شکل گرفته است.
فعالیت‌های کمپین تا امروز
کمپین نه به تحریم در ابتدای کار با راه‌اندازی یک صفحه در شبکه اجتماعی فیس‌بوک، تمام تلاش خود را برای فضاسازی مجازی به کار بست. اهمیت موضوع تحریم‌ها به حدی بود که این صفحه با استقبالی شگرف در چهار روز ابتدایی راه‌اندازی خود مواجه شده و بیش از هفت‌هزار نفر به صفحه فیس‌بوکی آن پیوستند. عمده کار ویژه این صفحه نماد‌سازی برای کمپین، اطلاع‌رسانی برای فعالیت‌های کمپین و استفاده از افراد فعالی است که علاقه‌مند به فعالیت و همکاری بیش از فعالیت مجازی هستند. در کنار این فعالیت‌ها کمپین نه به تحریم در طول ماه گذشته توانسته است با برگزاری جلسات هم‌اندیشی با دعوت از استادان دانشگاه و فعالان حوزه‌های مختلف مدنی، گامی عملی‌تر در جهت اطلاع‌رسانی و ایجاد حساسیت در اذهان ایرانیان داخل و خارج از کشور بردارد. بنابراین تا امروز محوریت به تکاپو واداشتن فضای شبکه اجتماعی پرمخاطبی چون فیس‌بوک و فضای رسانه‌ای داخل و خارج از کشور از یک سو و راه‌اندازی جلسات هم‌اندیشی و فعال کردن روشنفکران و هنرمندان و سایر اقشار جامعه مدنی، مهم‌ترین برون‌داد فعالان کمپین نه به تحریم بوده است.
و یک سوال مهم؛ چرا بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری؟!
فضای سیاسی کشور پس از وقایع انتخاباتی سال 1388 دستخوش تغییر و تحولات ویژه‌ای شده بود. برپایی هرگونه گردهمایی و نشست و تجمع با گمان امنیتی، رصد می‌شد. خاصه آن راه‌اندازان این کمپین نیز عمدتا از فعالان مدنی، سیاسی و دانشجویی نزدیک به اصلاح‌طلبان بوده‌اند. بنابراین اساسا امکان برگزاری و پیگیری کار گروهی و جمعی، در ابعاد وسیع و رسانه‌ای در سطح ملی و البته بین‌المللی گمانی دور از دسترس به نظر می‌رسید. پس از روی کار آمدن دولت دکتر روحانی و استقرار نسبی آن به نظر می‌رسد که نسبت به فعالیت‌های ملی و مدنی‌ای از این دست با نگاهی گشاده‌رویانه برخورد می‌شود. در کنار این‌که کمپین نه به تحریم به عنوان وجهی از یک «دیپلماسی عمومی» باید یک
مابه ازا در عالم «دیپلماسی رسمی» کشور پیدا می‌کرد. وقتی ادبیات و ‌منش سیاسی و بین‌المللی دولت پیشین نه‌تنها در مسیر تنش‌زدایی نبود بلکه با به‌کارگیری ادبیات نامتناسب، غیرعلمی و گاه مغایر با عرف‌های مرسوم دیپلماتیک، باعث ایجاد تنش و سوءظن‌هایی خودساخته در عرصه بین‌المللی می‌شد، تلاش کنشگران مدنی ایرانی چگونه می‌توانست راه به جایی ببرد. در واقع چنین حرکتی پیش از این، تنها انعکاس هرچه بیشتر شکاف دولت-ملت بود تا حرکتی مدنی در راستای کاهش یا براندازی تحریم‌های غیرمنصفانه و یک‌سویه‌نگرانه بعضی کشورهای قدرتمند دنیا علیه کشورمان. از این رو فاکتور «امنیت لازم برای راه‌اندازی و گسترش کمپین» و ضرورت همراهی و هم‌داستانی- هرچند حداقلی- بین «دیپلماسی عمومی» و «دیپلماسی رسمی» کارگزاران سیاست خارجی ایران، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر می‌نمایاند که امکان راه‌اندازی چنین کمپین‌هایی را در سال‌های گذشته تا حدود بسیار زیادی منتفی می‌کرد.

*عضو کمپین نه به تحریم

انتهای پیام
آب و هوا

نظرات و دیدگاه ها

مسیولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آن هاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.