فاطمه طباطبایی: عهدنامۀ وفای آیت الله توسلی به امام و انقلاب امضا شده بود

... لا یستوی مِنکم مَن انفَقٌ مِن قَبلِ‏الفَتحِ وَ قاتَلَ اولئکَ أعظَمُ دَرَجَة مِنَ‏الَّذینَ أنفَقُوا مِن بَعدُ و ... (حدید/10)
وقتی از من خواسته شد تا دربارۀ شخصیت عالم جلیل‏القدر آیت‏الله توسلی مطلبی بنگارم ناخواسته خاطرات سال‏های آغازین انقلاب در ذهنم جان گرفت، سال‏هایی که لحظه‏لحظه‏های آن سرشار از غربت و سختی بود، روزها و شام‏های دردآلودی که جاری نمودن نام امام بر لب جرمی نابخشودنی به حساب می‏آمد و از سوی رژیم شاهنشاهی عقوبت‏ها و شکنجه‏های مهلکی را در پی داشت و البته در آن ایام، ضربه‏های متحجرین و مقدس‏مآب‏ها هم کام انقلابیون را بیش از پیش تلخ می‏نمود . یاد خاطرات آیت‏الله توسلی با تار و پود خاطرات آن سال‏ها چنان گره خورده و حضور مؤثر ایشان در آن حال و هوا چنان درخشیده است که یاد او تا ابد بر تارک تاریخ انقلاب اسلامی ایران باقی خواهد ماند. و هر بار که تقویم انقلاب ورق می‏خورد شمیم عطر‏آگین یاد این شخصیت عزیز از  لابلای آن اوراق استشمام می‏گردد.
آیت‏الله توسلی هنوز نوجوانی نوخواسته بود که در مجلس درس موعظۀ امام در محلات اولین جرعه‏های عشق به امام را از ساغر وجود او نوش نمود و در پرتو نورانیت همان آغازین طلیعه‏های عاشقی بود که دست تقدیر او را در بازار لطف امام خریداری کرد.
یوسف عشق که از دور بدیدم گفتم     بی‏گمان در سر بازار خریداری هست
عشق به امام‏خمینی که، عشق به همۀ خوبیها است، او را شیفته و مشتعل نموده و از محیط گرم خانوادگی جدا و راهی قم نمود. او در طی سالهای تعلیم و تعلم در مجلس اساتید و رجال فراوانی می‏نشست و از فیض آنها بهره می‏برد ولی ارادت او به جلسات علمی و عملی امام از سنخ دیگری بود و زبان حالش نسبت به وجود امام این بود که:
سر خم‏ها گشودم زهزار خم چشیدم   چو شراب دلکش تو به دل و سرم نیامد
شور و شیدایی این مرد بزرگ به آرمان‏های امام، او را از وادی علم به طور سینای جهاد و مبارزه آورد و الطاف حکیمانۀ خداوند، نام او را در زمرۀ صدرنشینان صفوف مرصوص یاران امام قبل از انقلاب نوشت. ذکر روز و شب او در کنار تسبیح و سجاده و در پای کتاب و دفتر و در کانون گرم خانوادگی، یاد امام و آرمان‏های انقلاب بوده غم دوری از امام در زمان تبعید امام او را چنان به ستوه می‏آورد که بنا به قول همسر خوب و نازنینش شب‏های فراق تا سپیده‏دم از سر سوز و درد قدم می‏زد گویا در میثاق ازل و عهد الست عهدنامۀ وفای او به امام و انقلاب امضا شده بود و او چنان در امام و انقلاب فانی بود که زندگی شخصی‏اش در حاشیه این متن جاری می‏شد و پس از امام به رسم وفاداری و به حکم مسئولیت‏شناسی در دفتر او باقی ماند و چراغ روشن این دفتر گشت و در آن زمان که آفتاب عمر، آخرین پرتوهایش را از بام زندگی او بر می‏چید باز هم نام امام و پیام امام را در زبان داشت که: «حرف امام این بود»
خدایش بیامرزد و او را در بوستان عالم قدس در کنار یاران صدیق امام بنشاند. آمین