تنها سه خط؛ همهی آن چیزی بود که حضرت امام خمینی(س) در روز شهادت فرزند ارشد و پسر برومند خود "سید مصطفی" نوشت. هم او که امام در حالی از وی با عنوان « امید آینده اسلام »* یاد می کند که شهادتش را از الطاف خفیه الهی** دانسته و در برابر مصائب امت اسلام آن را ناچیز می خواند. ***
بسیاری از دوست و دشمن، بر این باور بودند که شهادت نور دیده امام، نهضت و رهبری آن را از حرکت باز می دارد اما نه تنها چنین نشد که به خواست خدا، ارادهی الهی امام خمینی(س) از یک سو و برپایی یادمانهای شهادت فرزند امام در شهرهای مختلف ایران و سایر بلاد اسلامی و حوزه های علمیه از سوی دیگر، خود موجی شد که یک سال بعد، جوشش دریای خروشان مردم و در نهایت به ثمر نشستن انقلاب اسلامی ایران را منجر گردید. از همین روست که شهادت حاج سید مصطفی خمینی را طلیعهی پیروزی انقلاب می دانند؛ طلیعهی خاموش!
آن چه در پی می آید متن نوشته حضرت امام خمینی(س) - به روایتی در حاشیه مفاتیحی که ایشان از آن استفاده میکردند - است که از سوی پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران در سی و دومین سالروز شهادت آیت الله حاج سید مصطفی خمینی ارسال می شود:
منبع: صحیفه امام خمینی، جلد سوم، صفحه 233
یادبود [: اعلامیه به مسلمین ایران وجهان درباره شهادت مصطفى خمینى].
زمان: 1 آبان 1356/9 ذى القعده 1397.
مکان: نجف.
موضوع: یادداشت تاریخ شهادت آقاى سید مصطفى خمینى.
بسمه تعالى.
انا للَّه و انا الیه راجعون.
در روز یکشنبه نهم شهر ذى القعدة الحرام 1397 مصطفى خمینى، نور بصرم و مُهجَه (1) قلبم، دار فانى را وداع کرد و به جوار رحمت حق تعالى رهسپار شد.
«اللهم ارحمه و اغفر له و أسکنه الجنة بحق اولیائک الطاهرین- علیهم الصلوة و السلام».
__________________________________________________
(1)- خون، روح، روان..
* حضور، جلد 21، صفحه 73
** صحیفه امام خمینی، جلد سوم، صفحه 235
*** صحیفه امام خمینی، جلد سوم، صفحه 254