زمان: 5 مرداد 1354 / 17 رجب 1395
مکان: نجف
موضوع: خانوادگى
مخاطب: خمینى، سید احمد
بسمه تعالى
17 رجب 95
احمد عزیزم
ان شاءاللّه سلامت باشید. اینجانب بحمداللّه تعالى با سایرین سلامت هستیم؛ لکن گرفتاریها و ناراحتیها زیاد است و شما نمىتوانید مطلع شوید از آن؛ و اینکه چه محذوراتى براى آمدن خانم ( شرعاً و عقلاً )[1] است. پشت سر هم هر کدام نامه مىنویسید، از آمدن ایشان مىنویسید و موجب ناراحتى ایشان و من مىشوید. اگر محذور نداشت آمده بودند. امید است خداوند رفع کند ـ که با سلامتى ـ شماها نیایید و ایشان بیایند. به همۀ دخترها و به خانم خودتان سلام برسانید. مرقومات حضرت آقا[2] را جواب دادهام؛ به ایشان پس از سلام تذکر دهید. والسلام.
پدرت
[1]آقاى سید احمد خمینى در این باره چنین مرقوم داشتهاند:
1- علىالظاهر [از] «شرعاً» معلوم مىشود حضرت امام پول شخصىشان تمام شده بود. به امام پول غیر سهم که از مال اشخاص مختلف بود و به صورت هدیه، فراوان داده مىشد؛ ایشان آن را هم به فقرا و مستمندان مىدادند؛ حتى بعد از انقلاب هم این کار ادامه داشت. علاوه بر پول، اشیایى که به ایشان به عنوان هدیه داده مىشد توسط حجتالاسلام حاج سید کمال اصفهانى به فروش مىرسید و خود ایشان به فقرا مىداد. «عقلاً» هم احتمال ممانعت ساواک از مراجعت ایشان والدۀ اینجانب به نجف زیاد بود.
[2]ـ آقاى سید مرتضى پسندیده.