زمان: 2 تیر 1354 / 13 جمادىالثانى 1395
مکان: نجف
مناسبت: اخراج روحانیون ایرانى از عراق
مخاطب: احمدحسن البکر (رئیس جمهورى وقت عراق)
بسم اللّه الرحمن الرحیم
حضرت آقاى رئیس جمهور
پس از اهداى سلام با آنکه مأمورین رسمى وعدۀ تجدید اقامۀ علماى اعلام و محصلین حوزۀ علمیه را کراراً دادهاند و علاقه شما را به حوزههاى علمیه و علماى دین ابلاغ کردهاند، اخیراً به طور ناگهان و اسفآورى در خیابانها و بازارها متعرض اهل علم شده و با وضع اسفناکى آنها را جلب نموده و به آنها ابلاغ نمودهاند که در یک هفته بروند براى خروجى.
اینجانب با آنکه بنا نداشتم مزاحم شوم لکن احساس وظیفه مىکنم و نظر شما را به تلگرافى که در 4 ذىالقعده 1391 نموده و مصالح را تذکر دادهام جلب مىکنم و اکنون نیز حسب وظیفه تذکر مىدهم که مصلحت نیست حوزۀ بیش از یکهزار سالۀ نجف اشرف که براى فقه اسلام تشکیل شده و در قلع فسادهاى اخلاقى و اجتماعى اثر بسزا دارد، در زمان ریاست شما منقرض شود؛ مصلحت نیست بیش از یکهزار نفر رجال علم، آزردهخاطر، به این نحو از مملکت شما رانده شوند و در بلاد منتشر شوند؛ مصلحت نیست که مراجع عظام و مشایخ محترم که دنبال این تسفیر[1] ممکن است هجرت کنند، از مملکت شما با این کیفیت خارج شوند.
خاطر شریف مستحضر است که فقهاى اسلام و مراجع عظام چه منزلتى در قلوب مسلمین دارند. مصلحت نیست قلوب ملتها را در این زمان از دولت خود برنجانید و راه را براى تبلیغ بدخواهان باز کنید. اینجانب احتمال مىدهم که در این امر دستى از مخالفین دوستنما در کار باشد؛ من گمان ندارم فکر خیرخواهانهاى به این امر منتهى شده باشد.
فکر وحدت مسلمین و دولتهاى اسلامى در رأس برنامۀ زندگى اینجانب است. من از اختلافات دولتهاى اسلامى نگران هستم، من از واقعههایى که به شکاف بین مسلمین و دولتهاى آنها منتهى شود خائف هستم و نظر شما را به مفاسد حاصله از این عمل جلب مىکنم و مقتضى مىدانم دستور دهید متعرض حوزۀ مبارکه نشوند و اقامۀ آنها را چنانچه وعده کردهاند بدهند و به سایرین نیز اقامه دهند تا محصلین با دلگرمى به تحصیل و خدمت به اسلام و ممالک اسلامى مشغول باشند. والسلام علیکم.
13 شهر جمادىالثانى 1395
روحاللّه الموسوى الخمینى