زمان: 30 مهر 1357 / 19 ذىالقعده 1398
مکان: پاریس، نوفللوشاتو
موضوع: قیام للّه و نقش آن ـ کارنامۀ سیاه دودمان پهلوى
حضار: دانشجویان و ایرانیان مقیم خارج
اعوذباللّه من الشیطان الرجیم
بسم اللّه الرحمن الرحیم
قُلْ اِنَّما اَعِظُکم بِواحدةٍ اَنْ تَقُومُوا للّه مَثْنى و فُرادى؛[1] خداوند تعالى تکلیف ما را معین فرمودهاند: به رسول اکرم مىفرمایند که بگو به مردم که فقط من یک موعظه دارم ـ واعظ، خداى تبارک و تعالى، واسطۀ تبلیغ پیغمبر اکرم ـ موعظه، یک موعظه فقط اِنَّما، فقط یک موعظه من به شما بگویم، گوشها باز است که یک موعظه به این اهمیت [را بشنود] که خداوند مىخواهد بفرماید و مأمور کرده است پیغمبر اکرم را و موعظه هم یکى هست: اَنْ تَقُومُوا للّه. موعظه این است که براى خدا قیام کنید، آن هم «مَثنى وَ فُرادى»؛ آن یک موعظه این است که به امت امر مىفرماید به وسیلۀ رسول اکرم، که اَنْ تقوموا للّه: براى خدا قیام کنید؛ نهضت کنید؛ دو تا دو تا؛ اقل اجتماع؛ اقل جمعْ؛ دو تا دو تا؛ تنهایى هم وسیله است؛ اجتماعى حتى تا دو نفر دو نفر، و «فُرادى» تنهایى.
حضرت موسى ـ سلاماللّه علیه ـ مأمور شده بود که خودش برود و فرعون را دعوت کند. آن فرعون، آن هم با آن بساط. فرعون بیشتر از فرعونِ ما بساط داشت. از اهرام مصر معلوم است، مىگویند [از] اهرام مصر معلوم است که دستگاه [فرعون] دستگاه بزرگى بوده؛ دعوایش[2] هم دعواى الوهیت بوده است؛ [حضرت موسى به]تنهایى مأمور شد که برود دعوت کند فرعون را. حضرت موسى خواهش کردند که برادرم هم همراهم باشد ... پشت من باشد. بعد امر شد که بروید شما دو نفر؛ بروید سراغ فرعون و دعوت کنید فرعون را، شاید آدم بشود، شاید بترسد.
این مَثنى و فُرادى در اینجا [به این صورت است که] حضرت موسى ـ سلاماللّه علیه ـ اول فُرادى بود و مأمور شده بود که برود؛ بعد، از خداى تبارک و تعالى خواست که برادرم هم باشد. بعد هم امر شد که بروید شما دو نفر؛ بروید سراغ فرعون و دعوتش کنید به حق. همچه نیست که حالا باید ما منتظر بشویم براى قیام براى خدا که وسایل و پول زیاد جمع بشود و نمىدانم، توپ و تانک پیدا کنیم. وقتى قیام براى خدا شد، للّه شد، [تکلیف روشن است] مهم این است که قیام براى خدا باشد.
نهضت شما، نهضت براى حق تعالى باشد، براى مصلحت مسلمین. این چیزى است که خداى تبارک و تعالى مىخواهد که اهتمام انسان داشته باشد به امر مسلمین: مَنْ اَصْبَحَ و لَمْ یَهْتَمَّ باُمورِالمسلمینَ فَلَیسَ بمُسْلم[3]؛ کسى که صبح کند و مُهْتَمنباشد، اهتمام به امر مسلمین نداشته باشد، مُسْلم نیست. مسلمان این است که براى مصالح مسلمین اهمیت قائل بشود. مصلحت یک امت الآن در میان است. مسئله شخصى نیست، که یک کسى براى شخص خودش بخواهد یک کارى بکند، کارى انجام بدهد، تا کسى عذر داشته باشد که خودش برود انجام بدهد؛ مصلحت اسلام است که از همه چیز عزیزتر است. مصلحت یک امت است؛ یک امت سى و چند میلیونى الآن در تحت فشار است هر روز. هر روز کشتهها مىدهند، هر روز حبسیها دارند. الآن که ما اینجا نشستیم، در ایران نمىدانیم که الآن چه خبر است. به ما هر روز [خبر] مىرسد به اینکه فلان شهر، فلان شهر، فلان شهر، فلان مدرسه، فلان دانشگاه، مردم قیام کردهاند، مردم نهضت کردهاند، تظاهرات کردهاند. تظاهرات اینطور که نیست؛ [بدون قربانى باشد]... این فشارهایى که پنجاه سال عقده شده است در دل مردم، حالا که یک راه نفسى براى خاطر همان اجتماعى که کردهاند، همان وحدت کلمهاى که پیدا کردهاند، حالا یک راه نفسى پیدا شده است و مردم عقدههاى پنجاه ساله را دارند حلش مىکنند؛ و قیام براى خداست، براى مصلحت مسلمین است، براى اسلام است.
شما ببینید چه جنایت بزرگى [است]، در تمام جنایتهایى که این مرد کرده است؛ همۀ خیانتهایى که این مرد کرده است؛ از دادن نفت ما به خارج، از خراب کردن وضع زراعت ما، از خراب کردن فرهنگ ما، از دست دادن حیثیت نظام ما؛ همۀ اینها را یک طرف بگذارید، قضیۀ تغییر تاریخ را یک طرف. تغییر تاریخ اسلام به تاریخ گبرها[4] را شما اگر در یک طرف ترازو بگذارید، خیانتهاى این آدم و جنایتهاى این آدم و همۀ چیزهاى دیگرى که از دست دادهایم ما به واسطۀ این [شخص]، در یک طرف بگذارید؛ این اهمیتش بیشتر است و گمان نکنید که اگر ملت مهلتش داده بود، همین [یک] قدم بود؛ این همین است که زرتشتیها، به حَسَب آن زمانها، زرتشتیها نوشتند ...، به شاه نوشتند: تاکنون کسى پیدا نشده است که به اندازۀ شما به مذهب ما خدمت بکند! به مذهب زرتشتیها، آتشپرستها خدمت بکند! این قدم اولش بود که تاریخ را تغییر داد؛ قدمهاى دیگرى داشت که بحمداللّه ملت توى دهنش زد. حتى تاریخ را هم برگردانید به نحو اول! این تودهنى که الآن از این ملت خورده است، دارد یکى یکى این پایههایى که تا حالا بالا برده بود، یکى یکى دارد خراب مىشود و شما باید صبر کنید، باید حوصله داشته باشید، و اینها یکى بعد از دیگرى خراب خواهد شد. قضیۀ «حزب رستاخیز» با آن بساطى که ایشان در این چند سال راجع به حزب رستاخیز درست کرد و آنقدر ثناخوانى براى خودش کرد و خلاف قانون هم بود، ولیکن خوب ایشان کرد ـ اینکه قانون نمىفهمد ـ و اعلام کرد که هر کس که وارد حزب رستاخیز شد، شد؛ هر که نشد، تذکرهاش را بگیرد و برود از این مملکت، دیگر این، اهل این مملکت نیست، این مطلب به آن بزرگى در نظر او یکدفعه ریخت؛ حالا [چنان] شده [که] حزب رستاخیز را مىگویند حزب نیست الآن، قبولش ندارند! این پایهها دارد مىریزد. اینطورى تغییر کرد تاریخ دوباره به تاریخ اول؛ و حزبش هم از بین رفت.
منتها الآن خطرى که [در] پیش است قضیۀ نقل دادن مال ملت است به خارج. امروز دو تا اطلاع به من دادند: یک اطلاع از ایران؛ یکى هم یکى از آقایانى که اینجا اطلاعاتى داشت، داد. اینکه از ایران اطلاع داده بودند به وسیلۀ بعضى آقایان فرمودند اینکه دیروز ظاهراً طلاها و جواهرات سلطنتى و اینها را حمل کردهاند به امریکا و همه را بردند؛ پدرش هم همین کار را کرد.
وقتى که رضا شاه را متفقین آمدند و از ایران خارج کردند، آن، قصه[ها] دارد، در [میان] همۀ این قصهها [یکى اینکه]... سه قوۀ بزرگ انگلستان، شوروى و امریکا... ریختند در مملکت ما، در زمان جنگ عمومى[5] از سه جا حمله آوردند به مملکت؛ و این نظامى[6] که رضا خان مىگفت ـ که ما دیگر، [قوى هستیم]همان حرفهاى این [شاه] را آن هم مىزد، یک خردهاى این غلیظتر، حالا مىگوید نظام ما کذاست و ما دیگر ممالک کذا، و از این حرفهاى نامربوط، حتى به قدر یک ساعت شاید مقاومت نکردند و رفتند... .
خوب، این یک مصیبتى بود که به ملتى وارد شد که اجانب وارد مملکتش شدند. این هم با آن حال جنگ وارد شدند و مىخواستند که عبور کنند، و یعنى استقرار پیدا بکنند، و در جنگى که با آلمان داشتند، اینجا «پل پیروزى» به اصطلاح خودشان باشد؛ به جاى اینکه این مملکت ما ملت ما عزادار باشد، خدا مىداند که خوشحال شد؛ و براى اینکه رضا خان را بیرونش کرد. یک همچو «محبوبیتى» ایشان داشت! مثل محبوبیتى که حالا ایشان دارد! که «شاهدوستْ» مردم ایران! یک همچو شاه دوستى[اى] داشتند که سه تا مملکت، ارتششان وارد شد به مملکت ما و قبضه کرد؛ مملکت ما را قطعه قطعه گرفتند، خطر از همه [جهت] بود، [مردم] نمىدانستند که آنها دیگر کارى به مردم ندارند اینها کار خودشان را دارند؛ اما خطر بود براى مملکت همه جور؛ در عین حالى که خطر بود، مردم خوشحالى مىکردند که خوب شد اینها آمدند این مردکه رفت! شرش را کندند بردندش. یک همچو وضعى مردم در زمان آن آدم داشتند؛ و اگر این قیام مردم نبود و این نهضتى که در آخر از مسلمانها و از ایرانىها ـ خداوند ان شاءاللّه نصرتشان بدهد ـ اگر این مطلب نبود، این آقا ... خیلى نقشهها داشتند.
آن وقت که رضا شاه را آمدند و کلکش را کندند، آن وقت براى من یک نفر آدم مطلعى از یکى از صاحب منصبها که همراه او رفته بود تا یک جایى، تا مثلاً یک دریا یا آن طرف به جزیرۀ موریس، او گفته بود که یک کشتىاى که ایشان را سوار کردند حامل چمدانهاى خیلى زیاد از جواهرهاى سلطنت ایران [بود] ـ این جواهر «سلطنتى» نه اینکه مال سلطان است، جواهرهاى سلطنتى پشتوانۀ مملکت ماست که اینها دارند حمل مىکنند مىبرند ـ اینها را پیش خودش آورده بود و انبار [کرده] بود؛ این [رضاخان را] بردند. در بین دریا یک کشتى که مال حمل دواب بود؛ یعنى مال حیوانات، حمل حیوانات بود ـ این را من نقل مىکنم از یک کسى که او از یک صاحبمنصب نقل کرده که همراه او بوده ـ یک کشتىاى که مال نقل حیوانات بود، آمدند متصل کردند به این کشتىاى که این حیوان تویش بود؛ بعد به او گفتند که پاشو بیا اینجا! خوب مأمور بودند و حرکتش دادند از این کشتى به [آن کشتى]، خیلى خوب، چیزهاى ما هم هست؛ چمدانها. گفتند: مىآوریم. ایشان را بردند به آنجا، چمدانها را هم بردند براى خودشان. آن وقت یک همچو ضررى به مملکت ما وارد کرد، آخرِ رفتنش؛ و آن وقت گورش را گم کرد، معذلک این کار را سرِ ما آورد که جواهرات سلطنت را چندین چمدان حمل کردند و آن هم [از دست رفت]. امروز تلفن کردند [در مورد] اینکه ایشان[7] جواهر سلطنتى و جواهرهاى سلطنتى، طلاهاى سلطنتى را ...، فرستادند براى امریکا. حالا گیر ایشان بیاید یا گیر مملکت امریکا بیاید، این را ما نمىدانیم. از جیب ملت ما رفت. ملت ما نشد که جلویش را بگیرند. اینها نباید بگذارند خودش برود؛ این آدم قاچاق [را]نمىشود جلویش را گرفت؛ این را باید نگهش دارند و ازش بگیرند این چیزها را ان شاءاللّه.
و خبر دوم [اینکه]... یکى از آقایان که مطلع بود اینجا به من گفت؛ گفت که ایشان تمام آن چیزهایى که در آن جزیرهاى[8] که براى قماربازى درست کرده بودند و مخارج فوقالعاده کرده بودند آنجا، بناهاى فوقالعاده کرده بودند براى اینکه الواطهاى دنیا بیایند آنجا، قماربازى بکنند، ایشان گفت که ـ که اینها از «بنیاد پهلوى» یعنى از موقوفات مردم و از چیزهاى دیگرى که همهاش مربوط به مملکت خودمان بوده، از اینها درست کرده بودند آنجا ـ ایشان گفتند که اینها را به شرکت نفت فروخته و پولش را هم گرفته. اینها الآن دارند مىبینند که نزدیک است بروند سراغ کارشان، دارند مالیۀ این مملکت را [مىبرند]، تا حالا هر چى خوردند، خوردند و هر چى بردند، بردند، حالا هم تتمهاى که مانده، دارند حمل مىکنند براى جاى دیگر. مملکت ما یک همچو وضعى الآن دارد؛ و بعضى آقایان مىگفتند بگذارید خودش برود، هر کارى مىخواهد بکند، اینها را ببرد، مىارزد به اینکه خودش برود، و اینها را هم بر فرض اگر ببرد، مىارزد.
الآن ملت ما قیام کرده است و قیام بىنظیر. من نمىگویم کمنظیر، قیام بىنظیر در تاریخ ایران. شما در تاریخ ایران سراغ ندارید یکوقتى همۀ [جمعیت] مملکتى راجع به یک مقصدى قیام بکند. اگر قیامها بوده، تهران قیام کرده؛ [در] قیام مشروطه، تبریز و رشت قیام کردهاند و کمکم درست شد مطلب، بعضى شهرهاى دیگر هم به آنها [پیوستند]؛ اما قیام همگانى که الآن هست که الآن هر دفعهاى که به ما اطلاع مىدهند از یک شهرهایى که تاکنون ما قیام اینها را هم شنیده بودیم یا نشنیده بودیم، در آن شهرها تظاهرات مىشود و آدم کشته مىشود و آدم مىکشند و همین حرفها هست و از همه، وقتى که بپرسى، همه یک مطلب دارند و آن این است که «مرگ بر این سلطنت پهلوى»؛ یک همچو چیزى شما سراغ ندارید. قیامهایى که در ایران شده است، زیاد است؛ در ایران انقلاباتى شده؛ اما یک همچو انقلابى که سرتاسر مملکت را بگیرد و کشور ما به تمام اقطارش یک مطلب را همه بگویند، این تاکنون نشده است؛ و این با ارادۀ حق تعالى شده. دست بشر قدرت اینکه یک همچو کارى را انجام بدهد، ندارد. بگویند کى این کار را کرده؟... این را خداى تبارک و تعالى کرده، با ارادۀ خدا شده.
و یک ملت وقتى که همه با هم یک مطلب را خواستند، نمىشود با حکومت نظامى و با کودتاى نظامى و با این ... شعرهایى که مىگویند، با اینها نمىشود جلوى این ملت را گرفت. این ملت مثل یک سیل خروشانى الآن حرکت کرده براى اینکه این بنیاد پهلوى را بکَند؛ و این خواهد شد. خیال نکنید بترسند از اینکه امریکا ابرقدرت است و شوروى ابرقدرت است و اینها؛ همچو ترسى نمىکنند؛ همچو چیزى نمىشود، به خلافِ خواست یک ملتى آن هم خواست مشروع، آن هم خواست صحیح. از همۀ اینها بپرسید خوب شما چه مىخواهید؟ چرا برود این آدم؟ مىگویند: این آدم خیانت به ما کرده. ما پنجاه سال در گرفتارى و اختناق به سر بردیم، مىخواهیم آزاد باشیم. آزادى یکى از امورى است که اول حقى است که بشر دارد؛ حق ابتدایى است که بشر دارد که باید آزاد باشد.در آراىخویش آزاد باشد،در اعمالش آزادباشد، خودش در مملکتش آزاد باشد.
و [در] پنجاه سال جنایت این پدر و پسر، این مملکت بوى آزادى به خودش ندیده بود، نه مطبوعاتشان آزاد ـ نه حالا، که شما خیال کنید؛ زمان رضا شاه هم همین بود ـ و من یادم است؛ نه مطبوعات ما آزاد بود، نه مردم در حرفهایشان آزاد بودند، نه تبلیغات آزادى داشتیم، نه اهل منبر ما مىتوانستند یک مطلب حقى بگویند، نه علماى ما مىتوانستند یک مطلبى بگویند، نه بازارى و دانشگاهى و جبهههاى سیاسى مىتوانستند یک حرفى بزنند. یک کلمه مىگفتند جایشان توى زندان بود، و آن زجرها و آن بساط و اره کردن پاى [زندانى] و این مسائلى که شنیدید؛ سوزاندن، مثلاً یک آدمى را داغ کردن، خواباندنش روى یک جایى زیرش را ظرف گذاشتن و سرخ کردن، اینطور چیزها بود در کار. متخصصین، از قرارى که مىگویند، متخصصین اسرائیلى، مىآمد[ند]براى اینکه کیفیت زجر مردم را [یاد بدهند] متخصص مىآوردند که چه جورى زجر روحى بکنند، چه جورى زجر جسمى. اینطور نقل مىکنند.
یک همچو مملکت پر زحمتى که مردم دیگر خسته شدند، مردم دیگر به جان آمدند؛ و لهذا جوانهایشان را دارند مىبینند که کشته دارد مىشود، معذلک پدر مىگوید که نه، من مفتخرم که در راه خدا، در راه آزادى مملکتم، یک همچو چیزى شده است. مردم اینطور الآن شدهاند؛ و اینکه به جان آمدهاند مادرها؛ بعضىشان پیش من آمدند و اظهار این معنى را کردند که نه، ما راضى هستیم، ما فدایى دادهایم؛ چطور است؛ و خداوند، ان شاءاللّه، اجر به آنها عنایت کند.
الآن این مملکت ایران یک مملکت انقلابى [است] و مردم شدهاند یک مردم انقلابى؛ و این مردم انقلابى را به این چیزها نمىشود ساکت کرد. اینها آنچه که مىخواهند که عبارت از آن قدم آخر است که دست خیانتکارِ اجانب از مملکتشان کوتاه بشود و همۀ مقدرات مملکت دست خودشان باشد، خودشان اداره کنند مملکتشان را، خودشان اداره کنند فرهنگشان را، خودشان اداره کنند نظامشان را؛ همه، دست خودشان باشد؛ یک همچو چیزى مقصد عمومى ملت ماست و مثل سیل خروشان دنبال این مطلب دارند مىروند و کسى نمىتواند دیگر جلوى اینها را بگیرد؛ و لهذا الآن [بیگانگان] در تفکرات هستند، در مطالعات هستند؛ هم امریکا، هم شوروى. همچو نیست که بشود اینها توپ و تانک بیاورند... این حرفها نیست که این دو تا قدرت هم هر دو مقابل هم ایستادند؛ اگر او یک کارى بکند او مىزند به او. آنها خودشان با هم نمىتوانند بسازند در این امور. اینطور نیست که الآن بریزند و مملکت ایران را [اشغال] بکنند و حرفهاى نامربوطى که شاه تو دست و دهن مىاندازد که تجزیه مىشود مملکت ما! [دروغى بیش نیست] تو همهاش را خوردى! تجزیه؟ چرا تجزیه مىشود مملکت؟ ما مىخواهیم مستقل، [باشیم] مىخواهیم همه را بیرون کنیم از مملکتمان. تجزیه مىشود؟! چه حرفهایى مىزنى! یا خیر، [مىگوید] ... اگر ما برویم کمونیستها مىآیند! اینها را دیگر خودشان درست مىکنند. سازمان امنیت یک صحنههایى ... درست مىکند. بنا داشتند که در دانشگاه یک تظاهرات کمونیستى درست بکنند؛ یعنى سازمان امنیت مأمورهایش را بفرستند آنجا شعار کمونیستى بدهد. در بهشت زهرا هم رفتند همین کار را کردند و شعار کمونیستى دادند، مردم مچشان را گرفتند گفتند: شما سازمانى هستید! شما کمونیست نیستید. اصلاً ایران کمونیست ندارد. [مردم] از این حرفها نترسند. این مردِکه[9] مىگوید براى حزب خودش. کمونیست کجا بود؟ در ایران همه مسلمانند. اگر چهار تا بچه هم یک دفعه یک کلمهاى بگویند، اینهایى که سازمانى هم نیستند، خوب اینها بازى خوردهاند. بعد وقتى مطلع شدند که مسئله [چیست؛ کنار مىکشند].
کمونیست کى است؟ سى میلیون جمعیت مُسْلم مىگذارد کمونیست در ایران پیدا بشود؟ کمونیست طرحى شکست خورده است در دنیا. اصلاً شکست خورده براى اینکه فهمیدند که اصل قضیۀ مارکسیست و کمونیست قضیۀ تخدیر است! ملتها را مىخواهند خواب کنند با این حرفها. شوروى مىخواسته ملتها را خواب کند با این حرفها، با مسئلۀ کمونیست را پیش آوردن. چین مسئلۀ کمونیست را پیش برده بود! این حرفها نیست در کار. اینها، بزرگها مىخواهند کوچکها را بخورند، مملکت دیگران را بخورند، این حرفها را پیش آوردند مردم را بازى بدهند. [عدهاى] هم بازى خورد[ند]؛ منتها جوانهاى ما قدرىشان هم بازى خوردهاند و خیال مىکنند که مسئلهاى است مسئلۀ کمونیست. اصلاً در دنیا دیگر این مطلب شکست خورده و قابل اعتنا نیست.
در هر صورت آنچه من الآن براى شما خیلى لازم مىدانم، و هر وقت که آقایان اینجا آمدهاند، سفارش کرده و عرض کردم به آنها، این است که تکلیف حالاى ما که اینجا هستیم، من و شما که در خارج از کشور هستیم، هر جا هستیم، در هر جا، تکلیف ما چیست. این تکلیفى که همه مىتوانید به آن عمل بکنید و مؤثر است به نظر من، و اگر دنبالش را بگیرید زیاد هم مؤثر است، آن این است که هر کدام در هر جا هستید تبلیغ کنید مطلب خودتان را؛ یعنى شما مدرسه مىروید، در دانشگاه مىروید، خوب، هستند آنهایى که رفقاى [شمایند، به آنها بگویید] زراعت ما را از بین برده است، فرهنگ ما را عقب دارد مىبرد و نمىگذارد جوانهاى ما رشد بکنند؛ و مراکز فساد اینقدرها درست کردهاند براى اینکه جوانهاى ما را فاسد بکنند؛ اینها همه نقشههایى است که کشیدهاند و دیگران کشیدند و اینها پیاده مىکنند براى اینکه این اجزاى مملکت ما را نسبت به امور اجتماعى لاابالى کنند؛ یعنى کارى به دین نداشته باشند، یک کابارهاى باشد برویم توى آن یک چند ساعتى [عیشى] بکنیم! یک مرکز فسادى باشد برویم آنجا یک عیش مختصرى بکنیم! دیگر به ایران چه مىگذرد و به مالیۀ ایران چه مىگذرد و به فرهنگ ایران چه مىگذرد، ما غافل از آن بشویم. شما باید این مسائل را بگویید به اشخاصى که با شما تماس پیدا مىکنند؛ و آن مقدارى که اطلاع دارید، روزنامههاى خارجى هم دارند، داخلى هم کم کم حالا دارند مىگویند، آنقدر از اطلاعات که شماها دارید در دسترس رفقاى خارجىتان بگذارید. الى ماشاءاللّه جمعیت شما در خارج خیلى زیاد است، و اگر هر یکىتان به ده نفر هم مطالبتان را بگویید یک جمعیت زیادى پیدا مىشود که روشن مىشوند؛ و کم کم این یک موجى مىشود طرفدار شما، طرفدار ملت شما، و کار از آن مىآید. این یک مطلب با ارزشى است براى ما، و یک تکلیفى است براى ما که ما رفقایمان، برادرهایمان، در ایران دارند جوان مىدهند، در دانشگاه کشته مىدهند، خون مىدهند، در بازار و در بیرون، و در مساجد، شما لااقل این زحمت را براى آنها بکشید، این کمک را به آنها بکنید که با صحبت کردن بتوانید مطبوعات را توجه به این سیر بدهید؛ مجلات را، مطبوعات را [متوجه بکنید]؛ آنها هم پى حرف تازه مىگردند. پیدا بکنید، همه روزه اخبار را [در]دسترس آنها بگذارید بلکه ان شاءاللّه یک موج زیادى در اینجا پیدا بشود، [موج]بزرگى در اینجا پیدا بشود و خود این مطلب کار شما را آسان کند و این سد را از سر راه این مسلمانها بردارد؛ و بعد ان شاءاللّه مسائل دیگر پیش بیاید و ما ان شاءاللّه نقشۀ یک حکومت عادل شریف [را طرح کنیم که] به درد این مستمندها برسد، نه اینکه حکومت براى بزرگها باشد و براى دولتمند[ها]؛ حکومتى باشد که به درد این مستمندها، اینهایى که نه آب دارند و نه برق دارند[برسد].
آقا، شما شاید بىاطلاعید خیلىتان، من اطلاع دارم که ـ با من روابط بعضى از این دهاتِ اطراف دارد و اطراف شیراز و آنجاها ـ که بعض دهاتش هست که آب خوردنى ندارند؛ از یک فرسخى باید بروند از یک آب انبارى که آب جمع شده است در آن از زمستان به واسطۀ بارانها، از آنجا آب بیاورند براى این بچههایشان بخورند. از ما اذن مىگرفتند و خودشان هم پول مىدادند، رویش مىگذاشتند، اذن مىگرفتند که یک آب انبارى براى اهل ده درست کنند که اینها یک فرسخ لااقل زن و بچهشان نروند براى آوردن آب. اینها مىگویند «مملکت مترقى»! و «ترقى»شان این است که مىبینید. آزادىاش هم این است که شما مىبینید؛ در حالى که مملکت آزاد، آزادمردان و آزاد زنان در زمان ایشان! آزادمرد و آزادزن! دیدید که نه مردى آزاد است و نه زنى آزاد است و نه بچهاى آزاد است، و هم بچۀ کوچک را مىکشند، هم مرد بزرگ را مىکشند؛ و اینطور است که مىبینید.
به اسم «کولى»! حالا دیگر این اسمى است تازه پیدا شده؛ ظاهراً به اسم کولیها مىریزند توى یک مدرسه، مىریزند توى دانشگاهى، توى یک جایى، مىریزند مىکشند و مىزنند، و بعد پشت سرشان هم مأمورین انتظامى ایستادند که این کولیها هر کارى دلشان مىخواهد بکنند. آن وقت [گروه] انتقام درست کرده بودند و منزلهاى مردم را منفجر مىخواستند بکنند، و حالا به اسم کولیها مىریزند. در مدرسۀ فیضیه هم که ریختند، به اسم دهقانها ریختند[10] دهقانها! که بعضى از آقایان مىگفتند: این «دهقانها» چطور همهشان ادکلن زده بودند! [خندۀ حضار].[اینکه ظاهرش] فلان جور بود؛ این چه دهقانى بود! این سازمان امنیتیها به اسم دهقان ریختند مدرسۀ فیضیه را آنطور [ویران]کردند، حالا هم به اسم «کولى» این کار را مىکنند. در هر صورت ماها مکلفیم همهمان؛ و ما باید با برادرهاى خودمان که در راه ملتشان قیام کردند، همراهى بکنیم. همراهى شما آقایان [این است که] اینجا مىتوانید تبلیغات بکنید به هر مقدارى که خودتان مطلعید که باید بکنید؛ من اطلاعى ندارم.
و من از خداى تبارک و تعالى توفیق همهتان را مىخواهم، سلامت همهتان را مىخواهم، دعا به همهتان مىکنم. ان شاءاللّه ایران یک ایران مستقلى بشود، یک ایران آزادى بشود، یک ایرانى بشود که مال خودتان باشد؛ نه ایرانى که الآن مال خودمان نیست و هر کس از هر طرفى یک [سرمایهاش]را دارد مىبرد: یکى گازش را مىبرد، یکى نفتش را مىبرد، یکى مسش را مىبرد، یکى جنگلش را مىبرد، یکى مرتعش را. اینکه عرض مىکنم، سند داریم ما که مراتع خوب ایران را به ملکۀ انگلستان و چند نفر از ثروتمندان آنجا دادند. جنگلهاى خوب ما را ظاهراً به اتریش دادند و [ادعا] کردند که آنها دارند [جنگلهاى ملى شده را احیا مىکنند]؛ «ملى» کردن! این پولش تو جیب خود آقا مىرود و مىدهند به خارجیها. این ملى کردن [است] که آقایان [شعارش را مىدهند] نه دامدارى شما دارید، نه جایى دارید که [دامداران] گوسفندهایشان در آنجا بروند چرا بکنند، که دامهایشان آنجا چرا بکنند. این از دامدارى ایران. از بین رفت. حالا گوشت از خارج مىآورند؛ گوشتهاى یخ کرده را از خارج مىآورند. ایران احتیاجى به اینها نداشت. به برکت این شاه ما دامداریمان از بین رفت؛ زراعتمان از بین رفت؛ نفت را دارند همچو مىبرند که تا بیست سال دیگر مثلاً سى سال دیگر، به قول ایشان تمام مىشود. اینطور مىبرند! با لولههایى که مىگویند آدم صاف مىرود توى آن لولههایى که نفت از آن مىبرند. یکى و دوتا هم نه، چقدرها! در هر چند دقیقه یک کشتى بزرگ را پر مىکند! همین طورى دارند مىبرند؛ همین طور. عوضش هم پایگاه براى امریکا دارند درست مىکنند؛ اسلحه مىخرند. خیال مىکنید اسلحه براى ما مىخرند، [این]اسلحه را اینهایى که در ایران هستند، بلد نیستند که استعمال کنند، اینها پایگاه مىخواستند درست کنند در ایران؛ و نفت ما را مىبرند، براى خودشان پایگاه در ایران [درست مىکنند]، عوضش پایگاه درست کردن براى امریکاست! این وضع زندگى ماست؛ و این وضع ترقى ما و یک جامعۀ مترقى! که کارتر مىگوید یک جامعۀ مترقى و یک ملت آزاد! «آزادى تند»، «دموکراسى تند» به مردم داده! این دموکراسى تندى است که ملاحظه مىکنید، آن هم وضع جامعۀ مترقى است که ملاحظه مىکنید. ان شاءاللّه خدا همهتان را حفظ کند. موفق باشید.
[1]ـ بخشى از آیۀ 46 سورۀ سبأ.
[3]ـ اصول کافى، ج2، ص 163.
[4]ـ اشاره به سلسلههاى شاهنشاهى قبل از اسلام که مجوس بودند.