کوتاه سُخن که یار آمد
با گیسویِ مُشکبار آمد[1]
بگشود در و، نقاب برداشت بیپرده، نگر، نگار آمد
او بُود و کسی نبود با او یکتای و غریبوار آمد
بنشست و، ببست در ز اغیار گویی پی یار غار آمد
من، محو جمال بیمثالش او، جلوهگر از کنار آمد
برداشت حجاب از میانه تا بر سر میگُسار آمد
دنبالهی صُبح لیلةالقدر خور با رُخ آشکار آمد
بگذار چراغ، صُبح گردید خورشید جهانمدار آمد
بگذار قلم، بپیچ دفتر
کوتاه سُخن که یار آمد[2]
30 اردیبهشت 1364
[1] - مولوى با همین وزن و قافیه و ردیف:
آن یوسف خوش عذار آمد وان عیسى روزگار آمد.
[2] - گفتنى است که امام(س)، این غزل را بیست و نهم شعبان 1405 و در مطلع رمضان سرودهاند مضامین شورانگیز این غزل مبیّن شور و اشتیاق
آن بزرگ نسبت به ایّام و آنات شهرالله است.