گر به سوی کوچهی دلدار، راهی باز گردد
گر که بخت خفتهام با من دمی همساز گردد
گر نسیم صبحگاهی، ره به کوی دوست یابد گر دل افسرده، با آن سرو قد همراز گردد
گر نی از درد دل عشاق، شرحی باز گوید گر دل غمدیده با غمخوار هم آواز گردد
گر سلیمان بر غم مور ضعیفی رحمت آرد در بر صاحبدلان، والا و سرافراز گردد
در هوایش سر سپارم، در قدومش جان بریزم گر برویم در گشاید، گر بنازی باز گردد
سایه افکن بر سرم، ای سرو بستانِ نکویی!
تا که جانم از جهان، آمادهی پرواز گردد.
بهمن 1365