پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران -تهران

در واکنش به موضوعات مطرح شده پس از نشست دانشگاه تهران؛

صادق زیباکلام، استاد دانشگاه تهران در نامه سرگشاده‌ای خطاب به مدیرمسوول روزنامه کیهان، درباره واکنش‌ها نسبت به نشست دانشگاه تهران با حضور زیباکلام، داوود هرمیداس‌باوند و احمد شیرزاد نکاتی را بیان کرده است.

به گزارش جماران، در بخشی از این نامه آمده است: «نخستین نکته آنست که نمی‌دانم چرا جنابتان و سایر دوستان اصولگرا اینقدر اصرار دارید که بنده و عرایضم را به پای دیون معوقه دولت آقای روحانی بگذارید؟ چرا مکرر از دولت مشارالیه می‌خواهید که تکلیف‌شان را با عرایض بنده و دکترشیرزاد روشن نمایند؟ جهت استحضار خاطرتان به‌عرض برسانم که سال گذشته وقتی مناقشه مشابهی میان حضرتعالی و حقیر پیش آمد و منجر به اعلام جرم دادستان محترم انقلاب علیه بنده و محکومیتم به زندان شد، بسیاری از دوستان اصولگرا دست‌کم از باب سلام‌وعلیکی که با هم داشتیم سراغی ازم گرفتند. ولی علی‌رغم آنکه جناب رییس‌جمهور معزز پیش‌تر فرموده بودند که دانشگاهیان در باب موضوع هسته‌ای اظهارنظر بنمایند، اما احدی از امناء آن دولت ابدمدت و قوی‌شوکت سراغی نگرفتند که فلانی «هستی، نیستی و چکار می‌کنی». کانه آن داستان در «حبشه» اتفاق افتاده. جناب شریعتمداری، شما بهتر از هرکس دیگری واقف هستید که قطار دفاع از حقوق شهروندی و آزادی‌های مدنی در دولت آقای روحانی اگرچه سوت‌های بلندی می‌کشد ولی چقدر سبک و خالی می‌رود. البته از حق هم نمی‌بایستی گذشت و خیلی هم نیازی نیست که رییس‌جمهور ما دغدغه حقوق مدنی شهروندان را داشته باشند. در عین حال روزنامه دولت رسما به این گلایه شما و سایر دوستان پاسخ داد که اصلا به دولت چه ارتباطی دارد که بنده در دانشگاه تهران چه گفته‌ام؟ درخصوص نسبت حقیر با دولت فخیمه‌شان هم نوشتند، صدها تن از دانشگاهیان صف بسته و نوبت گرفته بودند که از آقای روحانی در دوران انتخابات حمایت نمایند، ایشان (یعنی صادق زیباکلام) هم یکی از آن همه سیاهی لشکر. و بالاخره مرقوم داشته بودند که اصلا چه کسی گفته که دولت آن حرف‌ها را قبول دارد؟ (سرمقاله روزنامه ایران اول دی)»
وی با اشاره به برخی نقدهای مطرح‌شده در آن نشست آورده است: «طرح این نقد‌ها نه مدیون دولت تدبیر و امید است، نه مدیون تدوین «منشور حقوق شهروندی»، نه مدیون به‌بارنشستن تلاش‌های اصلاح‌طلبان در پیشبرد جامعه مدنی و توسعه سیاسی و نه مدیون هیچ‌یک از این‌دست تلاش‌ها. این تحول مبارک و این نقطه عطف تاریخی اتفاقا مدیون و مرهون همفکران شماست. مدیون «دلواپس‌ها»ست که به مخالفت با توافق ژنو در سال گذشته برخاستند. آنها در عجله و شتاب‌شان در مخالفت با توافق ژنو و مخالفت با روند مذاکرات هسته‌ای توسط دولت آقای روحانی فراموش کردند که شاخه‌ای را دارند می‌برند که خود روی آن نشسته‌اند. آنان برای نخستین‌بار سیاست‌های هسته‌ای کشور را زیر سوال بردند؛ امری که تا قبل از آن سابقه نداشت. آنان ظاهرا متوجه نبودند که اگر قرار شود سیاست‌های هسته‌ای آقای روحانی مورد نقد قرار گیرد، در آن‌صورت عده‌ای هم سیاست‌های دوران آقای احمدی‌نژاد را مورد سوال قرار خواهند داد و چنین شد که عده‌ایی هم جمع شدند در دانشگاه تهران و برای نخستین‌بار روایت متفاوتی از برنامه‌های هسته‌ای کشور ارایه دادند.» زیباکلام سپس آنچه را به‌عنوان دلایل مخالفت غرب با برنامه هسته‌ای ایران عنوان می‌شود، مورد واکاوی قرار داده و آورده است: «فعالیت‌های هسته‌ای چه در ایران و چه در هر کشور دیگری به دو حوزه خیلی‌کلی قابل تقسیم است؛ یک بخش که می‌تواند کار برد نظامی هم داشته باشد و بخش دیگر که غیرنظامی است. البته کشیدن مرز شفاف میان این دو حوزه در مواردی کار ساده‌ای نیست. در بخش دوم غربی‌ها هیچ مشکلی با برنامه‌های هسته‌ای ما ندارند. همه مرافعه و گرفتاری‌ها در قسمت نخست است. در راس این دست فعالیت‌ها غنی‌سازی است. هر کشوری که بتواند اورانیوم را سه‌درصد غنی‌سازی کند، هر زمان که اراده کند ظرف چند ماه و حداکثر تا یکی، دوسال می‌تواند آن را تا ۹۰درصد و بالاتر که برای ساخت سلاح هسته‌ای مورد نیاز است هم غنی‌سازی کند و همه مناقشه ما با غرب از این نقطه است که آغاز می‌شود». استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران افزوده است: «زمانی که برای نخستین‌بار در سال‌های پایانی دولت اصلاحات موضوع فعالیت‌های هسته‌ای ایران مطرح شد، سیاست دولت اصلاحات «کج‌دار و مریز» بود. سعی شد برنامه‌های هسته‌ای‌مان به‌گونه‌ایی پیش برود که غرب را در برابر خودمان قرار ندهیم، اما سال۸۴ که اصولگرایان به مدیریت آقای احمدی‌نژاد در انتخابات پیروز شده و قدرت را به دست گرفتند آن سیاست به کل و به جزء و به اصل و به فرع کنار گذاشته شد. آقای احمدی‌نژاد نه‌تنها سیاست کج‌دار و مریز اصلاح‌طلبان را کنار گذاردند بلکه آن سیاست را «خیانت» و مجریان آن را «خائن» خواندند. ایشان یک چرخش ١٨٠درجه و یک انقلاب تمام‌عیار در برنامه‌های هسته‌ای کشور به وجود آوردند. به مردم ایران و به دنیا اعلام کردند که ما سیاست‌های هسته‌ای‌مان را منبعد با تمام توان و قدرتی که داریم پیش خواهیم برد و غربی‌ها هم هر کار که می‌خواهند بکنند... .
هنوز سال نخست دولت اصولگرا به پایان نرسیده بود که پرونده هسته‌ای ایران از شورای حکام در وین، سر از شورای امنیت در نیویورک درآورد. آقای احمدی‌نژاد قطعنامه‌های شورای امنیت را «ورق‌پاره» خواندند و اصولگرایان هم با تمام توان و تمام‌قد از رییس‌جمهور «انقلابی»، «تجسم شهید رجایی»، «معجزه هزاره سوم» حمایت کردند... متاسفانه به‌جای آنکه تلاش شود تا هسته‌ای بدل به یک بحران نشود، درست برعکس عمل شد... .»
در ادامه این نامه آمده است: «بخشی از آنچه در نشست دانشگاه تهران مورد بررسی قرار گرفت اتفاقا پاسخ به این دو پرسش اساسی بود. برخلاف آنچه ظرف یک‌هفته گذشته به بنده و سایر شرکت‌کنندگان در آن نشست نسبت داده‌اید «که ما همصدا با دشمنان نظام به مخالفت با برنامه‌های هسته‌ای کشور برخاسته‌ایم» موضوع نه مخالفت بوده و نه تکرار ارسال دسته‌گل‌های ١٠سال گذشته، بلکه بررسی دستاوردها در برابر هزینه‌ها و نقد سیاست‌های هسته‌ای‌مان بود در حضور چندصد دانشجو.»
زیباکلام سپس نقد خود پیرامون وضعیت منابع اورانیوم در ایران، تولید برق هسته‌ای و شرایط رادیوداروهای ساخت داخل را به تفصیل شرح داده و در خاتمه آورده است: «تنها نقطه امیدواری بعد از لطف حضرت منان، رویکرد دولت یازدهم است. تفاوت مهم این دولت با دولت اصولگرای قبلی آن است که خوشبختانه مثل دولت قبل درصدد استفاده ابزاری از مساله هسته‌ای نیست... دست‌کم برخی از آمریکایی‌ها هم متوجه این تغییر شده‌اند و ظاهرا از این تغییر نگاه در ایران استقبال کرده‌اند اما در طرف آمریکا جریانات نیرومندی وجود دارند که بسیاری از آنها ذره‌ای به ما اعتماد ندارند. در طرف خودمان هم جریانات نیرومندی وجود دارند که از یک‌سو به آمریکایی‌ها کاملا بی‌اعتماد هستند و از سوی دیگر نگران کندشدن سرعت قطار آمریکاستیزی در صورت توافق هسته‌ای با غرب هستند».

منبع: شرق

آب و هوا

نظرات و دیدگاه ها

مسیولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آن هاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.