مهم ترین دستاورد توافق وین موسوم به «برجام» چه بود؟ پاسخ این سؤال از منظر سیاست خارجی و مناسبات بین المللی بسیار روشن است. خارج شدن عزتمندانه ایران از انزوا و اجماع بین المللی، اعتراف و احترام جهان به جایگاه برجسته ایران و بازگشت شرمسارانه کشورهای قدرتمند و تأثیرگذار جهان به سوی ایران.

مهم ترین دستاورد توافق وین موسوم به «برجام» چه بود؟ پاسخ این سؤال از منظر سیاست خارجی و مناسبات بین المللی بسیار روشن است. خارج شدن عزتمندانه ایران از انزوا و اجماع بین المللی، اعتراف و احترام جهان به جایگاه برجسته ایران و بازگشت شرمسارانه کشورهای قدرتمند و تأثیرگذار جهان به سوی ایران.

به گزارش جماران، در این میان صدای مخالفان برجام هر اندازه بلند باشد اما شواهد متقن دلالت بر این دارد که درصد کمیت آنان در بهترین حالت یک به 10 است. اگر باور ندارید، این موضوع را در معرض نظرخواهی و تحقیق میدانی قرار دهیم.

در اثبات این مدعا کافی است نگاهی به صف طویل کشورهایی داشته باشیم که برای حضور در ایران به رقابت برخاسته اند. همانانی که در 8 سال دوران دولت قبل بر سر دوری از ایران از یکدیگر سبقت می گرفتند. نه تنها خودشان نمی آمدند که با استناد به الزامات و قطعنامه های ضد ایرانی شورای امنیت، کشورهای کوچک و بزرگ جهان را از برقراری مناسبات عادی با ایران برحذر می داشتند تا جایی که حتی کشورهای کوچک در پنج قاره جهان برای انجام یک سفر معمول دیپلماتیک به تهران نگران عواقب آن و واکنش احتمالی قدرت های جهان بودند.

قصد بازخوانی تبعات و حواشی رفتار رئیس دولت قبل در بزرگ ترین گردهمایی سالانه رهبران جهان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد را ندارم چه آنکه بازگویی آن حاصلی جز تلخکامی اهل سیاست و تاریخ ندارد. سال های 84 تا 92 دوران افول جایگاه کشورمان در مناسبات بین المللی بود. این برای یک کشور افتخار نیست رئیس جمهوری اش نامه هایی را به سران کشورهای جهان بنویسد و هیچ پاسخی دریافت نکند. در 8 سال دوران ریاست خود 9 بار در سازمان ملل متحد حضور یابد و از 190 و اندی رئیس کشور، نخست وزیر و وزیر خارجه کشورهای حاضر در این همایش جهانی، شمار ملاقات هایش با سران حاضر در نیویورک از انگشتان دست تجاوز نکند.

امروز هیچ کشوری بی نیاز از جهان خارج نیست و سیاست خارجی، پنجره آن کشور به سوی نظام بین‎الملل و مجموعه کشورهای دارای حاکمیت در جهان گشوده است. روابط درهم تنیده جهانی به گونه‎ای است که کشورها لاجرم در کنش متقابل با یکدیگر قرار دارند و با توجه به انباشت منابع و فرصت‎ها در کشورهای پیرامونی و مناطق مختلف جهان، تلاش می کنند از طریق گسترش مناسبات دوجانبه، ورود به پیمان‎های منطقه‎ای، بلوک‎های جهانی و همچنین همگرایی با نظام بین‎الملل از منابع و فرصت‎ها در جهت توسعه کشور خود استفاده کنند.

دستاورد بزرگ مذاکرات و توافق وین (برجام) برای کشورمان گشوده شدن پنجره ای بود که 8 سال به دلیل سیاست خارجی ناکارآمد به روی جهان بسته مانده بود. اینکه ادعا شود آنان در طول 8 سال دوران گذشته به دلیل مواضع ضد استکباری از ما گریزان بوده و اکنون نیز برای غارت منابع ما به سوی کشورمان هجوم آورده اند، همانقدر ساده لوحانه است که گفته شود کشمکش داخلی امریکا برای رد یا قبول توافق وین، جنگ زرگری است. صاحبنظران سیاست بین الملل تردید ندارند که تاریخ روابط امریکا و اسرائیل هیچ گاه شاهد روزهای پرتنشی مانند آنچه امروز بروز می کند را به خود ندیده است. کجا دیده یا شنیده بودیم که رئیس جمهوری امریکا در مصاحبه با پرنفوذترین شبکه بین المللی خود (سی ان ان) به صراحت از دخالت بزرگ ترین متحد خود بشدت انتقاد کرده و با اشاره به رفتار های نتانیاهو به صراحت اعلام کند «نمونه ای را به خاطر نمی آورد که رئیس دولتی این چنین در سیاست های امریکا دخالت کرده باشد.» این یکی از نتایج و فرجام خوش توافق «برجام» است.

امروز کشورمان میزبان رئیس جمهوری اتریش است. در روزها و هفته های بعد از توافق وین، تهران به پرترافیک ترین پایتخت های جهان تبدیل شده است. حضور پرتعداد مقامات ارشد کشورهای آلمان، فرانسه، انگلیس و... در رأس هیأت های سیاسی و همراهی شرکت های بزرگ اقتصادی تنها یک ژست دیپلماتیک نیست. آنها در این برهه تاریخی قدر و قیمت ایران را دریافته اند. مهم نیست که موضوع این مسابقه، جذابیت بازار ایران 80 میلیونی باشد یا جایگاه ویژه ایران در منطقه پرتلاطم خاورمیانه. بازگشت آنان به ایران برای افکار عمومی ملت ها یک پیام ویژه دارد و آن اینکه ایران با قدرت منطق و دیپلماسی توانست حقانیت خود را در فعالیت های صلح آمیز هسته ای ثابت کند و به همین دلیل اکنون همان کشورهایی که ایران را تحریم کرده بودند، برای نزدیکی به ایران به رقابت برخاسته اند. اگر حاصل «برجام» همین رساندن پیام تاریخی باشد، استوارترین دلیل بر موفقیت ملت ایران است.

منبع: روزنامه ایران

آب و هوا

نظرات و دیدگاه ها

مسیولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آن هاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.