جنایات داعش در حالی در عراق ادامه دارد که این کشور هنوز جنایات جنگی آمریکا در سال 2004 را از خاطر نبرده است.

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع‌ رسانی جماران، «برایان کلوگلی» در گزارشی برای پایگاه اینترنتی «بنیاد فرهنگ استراتژیک» نوشت: در حال حاضر بخش هایی از فلوجه در اشغال داعش است و تلاش ها برای پاکسازی این مناطق ادامه دارد.

تلویزیون و روزنامه های غربی به جنایات داعش و جزئیات آن نمی پردازند.

فلوجه ابتدا در طول جنگ آمریکا در عراق هدف حملات بی رحمانه قرار گرفت زمانی که در سال 2004 دو بار توسط سربازان و تفنگداران دریایی آمریکا محاصره شد و در نهایت پس از بمباران توپخانه ای عظیم و حملات هوایی پیاپی به ویرانه ای تبدیل شد. و در حال حاضر، همانطور که توسط کمیسیون عالی پناهندگان سازمان ملل اعلام شده است، « از ماه آوریل، بیش از 250 هزار نفر در سراسر الانبار مجبور به ترک خانه های خود شده اند. از آغاز بحران در اوایل سال گذشته تاکنون بیش از یک میلیون عراقی از الانبار آواره شده اند».

فلوجه با چنین جنایاتی غریبه نیست. در سال 2004 نیروهای زمینی و هوایی آمریکایی جنایات جنگی بسیاری را در داخل و اطراف فلوجه مرتکب شدند.

شبکه های تلویزیونی و روزنامه های جریان اصلی آمریکا به ندرت به حوادث جنگی می پردازند که می تواند منجر به انتقادات بین المللی از این کشور شود، اما گاهی اوقات انتشار این گزارشات در روزنامه های آمریکایی هم اجتناب ناپذیر است. روزنامه نیویورک تایمز در تاریخ 16 نوامبر سال 2004 در گزارشی نوشت: « با توجه به تصاویر تلویزیونی که روز دوشنبه منتشر شد، نیروی دریایی آمریکا یک زندانی عراقی غیر مسلح را که به ظاهر زخمی هم بوده، در یک مسجد در فلوجه کشته است. این تیراندازی در روز شنبه توسط خبرنگار دیگری [از ان بی سی نیوز] منتشر شد که این بار سه زندانی زخمی را در مسجد نشان می داد که به ضرب گلوله تفنگداران دریایی آمریکا کشته شده بودند.

در همان زمان «واشنگتن پست» هم این حادثه را گزارش داد، اما اکنون در آرشیو آن وجود ندارد. در این مقاله آمده بود: کشته شدن یک عراقی زخمی توسط یک تفنگدار دریایی آمریکایی در فلوجه، توسط فرمانده نظامی آمریکا در عراق «حادثه غم انگیزی» توصیف شد؛ حادثه ای که در آن زمان کانال های ماهواره ای عربی هر نیم ساعت یک بار به آن می پرداختند. در حالی که شبکه های آمریکا از پخش فیلم اصلی تیراندازی اجتناب می ورزیدند، شبکه های عربی از جمله الجزیره، تمام حادثه را به طور کامل پخش کردند. »

در قبال این جنایت جنگی وحشتناک کاری انجام نشد. انتظار نمی رفت از کسی بازجویی صورت گیرد و این کار هم صورت نگرفت. نیروهای آمریکایی هیچگاه حتی برای بارز ترین موارد نقض کنوانسیون ژنو مورد محاکمه قرار نگرفته اند.

«بلال حسین» یک عکاس عراقی خبرگزاری آسوشیتد پرس، که در سال 2004 در فلوجه بود، آمار تکان دهنده ای را از قتل عام ها ارائه کرده است: هنگامی که «سربازان آمریکایی شلیک گلوله مستقیم به سمت خانه ها را آغاز کردند ... من ماندن در خانه را خطرناک دانستم و تصمیم گرفتم در مسیر رود فرات به سمت غرب فلوجه فرار کنم». او گفت: «من واقعا فکر نمی کردم. ناگهان، به جایی رسیدم که چاره ای به جز شنا کردن نداشتم... اما نظرم تغییر کرد زمانی که دیدم بالگردهای آمریکایی مستقیما به سمت افرادی را که برای عبور از رودخانه تلاش می کنند، شلیک می کنند. یک خانواده پنج نفره در حال تلاش برای عبور از رودخانه به ضرب گلوله کشته شد و من با دست خود فردی را هنگام تلاش برای فرار کشته شده بود، در ساحل رودخانه دفن کردم... من تا دو ساعت در امتداد رودخانه پیاده روی کردم و هنوز هم آمریکایی هایی را می دیدم که آماده شلیک به هر فردی بودند که ممکن بود در رودخانه در حال شنا باشد. اما من بسیار خوش شانس بودم که از شر تک تیراندازان نجات پیدا کردم.»

در همان هفته ای که حسین خانواده ذبح شده توسط آمریکایی ها را می دید، رسانه های غربی تفنگداران دریایی و سربازان آمریکایی در فلوجه را به عنوان قهرمانان به تصویر می کشیدند. روزنامه دیلی تلگراف انگلیس و همتای استرالیایی آن، «سیدنی مورنینگ هرالد»، خوانندگان خود را با مقاله ای در نوامبر 2004 متحیر کرد که به روان پریشی سربازان آمریکایی پرداخته بود که از جنازه ها هم انتقام می گرفتند. آن گزارش به یک گروهبان روانی به نام «آنیت» پرداخته بود که فریاد می زد: «ارزیابی از جنگ چیست... هیچ. من همه را کشتم . من شغلم را دوست دارم. »

همانطور که من در 18 نوامبر سال 2004 نوشتم: «او کار خود را دوست دارد؟ او کشتار مردم را دوست دارد؟ آیا این واقعیت دارد؟ آیا او یک انسان واقعی است؟ آیا می توان او را یک انسان خواند؟ من برای 36 سال یونیفورم ارتش را به تن داشتم و در سه مکان خدمت می کردم: قبرس، جزیره بورنئو در مالزی و ویتنام. اما در طول کل خدمت خود هرگز نشنیدم که یک سرباز بگوید کشتار مردم را دوست دارد! حتی باید بگویم گفتن چنین چیزی در میدان جنگ، عجیب و غریب است. اگر کسی گفته بود که کشتن مردم را دوست دارد، سریعا به تیم روان شناسی معرفی می شد و اطمینان حاصل می شد که از ارتش خارج شده و در یک بیمارستان تحت درمان فشرده قرار گرفته تا سلامت خود را باز یابد.

اما گروهبان «آنیت» و بقیه قاتلان مجنون در فلوجه همچنان به عنوان قهرمان در نظر گرفته شده و از هر گونه تحقیقات جنایات جنگی مصون نگاه داشته شده اند.

به همین دلیل است که ارتش آمریکا در سراسر عراق و در بسیاری دیگر از کشورهای جهان منفور دانسته می شوند. آنها هنوز چکمه های خود را در عراق از پا درنیاورده اند اما میراث آنها همچنان پابرجاست و جنایات جنگی در فلوجه ادامه دارد.

منبع: بنیاد فرهنگ استراتژیک

آب و هوا

نظرات و دیدگاه ها

مسیولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آن هاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.