«فارین پالسی» در گزارشی با اشاره به تابو شکنی رئیس جمهور آمریکا در خصوص رای گیری توافق هسته ای ایران در شورای امنیت سازمان ملل پیش از تصویب در کنگره آمریکا، تاکید کرد که به نظر می رسد اوباما از هیچ کاری برای به سرانجام رسیدن توافق هسته ای ایران ابایی نداشته باشد.

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع‌رسانی جماران، نشریه آمریکایی «فارین پالسی» در یادداشتی به قلم «درک چولت» نوشت: در حالی که دولت اوباما تلاش می کند تا توافق هسته ای ایران در کنگره آمریکا رای آورد، نمایندگان جمهوری خواه کنگره همچنان از این امر خشمگین هستند که چرا اوباما اجازه داده این توافق نخست در شورای امنیت سازمان ملل به تصویب برسد. آنها معتقدند که این کار بهترین مهر تایید جهانی بر توافق هسته ای ایران و دهان کجی مستقیم به کنگره بود.

«باب کورکر» سناتور ایالت تنسی و رئیس کمیته روابط خارجی سنای آمریکا با عصبانیت اظهار داشت که رویکرد اولیه سازمان ملل متحد «ایران را به کشوری منفورتر برای کنگره تبدیل کرد». و در سرمقاله وال استریت ژورنال نیز از اوباما انتقاد شد که قدرت نداشته تا به سازمان ملل متحد اجازه دهد تا به نمایندگان منتخب امریکا دیکته کند. «جان کری» وزیر امور خارجه آمریکا نیز قطعا در مقابل شورای روابط خارجی مجلس نمایندگان در روز سه شنبه شکایات و انتقادات متعددی را شنید.

اما آیا واقعا این اقدام از مسیر اصلی خود خارج شده است؟

ورای واقعیت، اقدامات سازمان ملل متحد هیچ اختیاری را از کنگره سلب نمی کند- تحریم ها پیش از بررسی کنگره لغو نخواهد شد و سازمان ملل متحد نمی تواند آمریکا را برای لغو تحریم ها تحت فشار قرار دهد- اما منتقدان به راحتی اینگونه استدلال می کنند که چنین استراتژی هایی در تاریخ غیر معمول است و در نهایت به شکست کنگره خواهد انجامید. در اینجاست که راهکار خارج از عرف «جورج اچ دبلیو بوش» و «جیمز بیکر» در اذهان متجلی می شود.

25 سال پیش، زمانی که بوش و بیکر به دنبال جلب حمایت استفاده از زور برای خارج کردن عراق از کویت بودند، به این روند دو مرحله ای متوسل شدند. هر چند ممکن است در حال حاضر افراد کمی این موضوع را به خاطر داشته باشند، اما در سال 1990 اختلافات بر سر اینکه آیا آمریکا باید وارد جنگ با عراق شود یا خیر بسیار عمیق بود و اکثریت دموکرات ها تمایل به ادامه تحریم ها داشتند. از آنجایی که بیش از 400 هزار سرباز آمریکایی در خلیج فارس مستقر بودند، دیدگاه بسیاری از مخالفان به این شعار خلاصه شد که «برای نفت خونی ریخته نشود».

بوش و بیکر برای به راه انداختن این نبرد سیاسی بر مقابله با صدام حسین، به رویکردی خارج از عرف متوسل شدند و در قطعنامه های سازمان ملل به دنبال ایجاد قانونی برای دستیابی به یک اجماع بین المللی گشتند که به نوبه خود بر کنگره هم فشار می آورد که با استفاده از زور علیه عراق موافقت کند.

«بیکر» در کتاب خاطرات خود نوشت: اقدام دیپلماتیک ما در سازمان ملل متحد یک اقدام حیاتی برای پیروزی بر «کنگره‌ی بی میل» بود.

بیکر به طور خستگی ناپذیری تلاش کرد تا حمایت شورای امنیت سازمان ملل را برای استفاده از زور بر کنگره بدست آورد. بیکر در بخش دیگری از خاطرات خود نوشت: کنگره با مخالفت با این اقدام نه تنها از تعهدات خود در قبال قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل تخطی می کرد، بلکه در مقابل اراده جامعه بین المللی نیز قرار می گرفت.

در اواخر ماه نوامبر سال 1990، آمریکا موفق به کسب مجوز سازمان ملل متحد برای استفاده از «تمام ابزار لازم» برای وادار کردن صدام به خروج از کویت شد. بیکر با کسب پشتیبانی شورای امنیت سازمان ملل متحد، توانست دست بالا را در مقابل کنگره مخالف داشته باشد.

بیکر در کتاب خاطرات خود نوشت: بدین ترتیب ما نه تنها به قدرت دیپلماتیک لازم برای به راه انداختن جنگ دست یافتیم، بلکه اهرم سیاسی لازم برای فشار بر کنگره را نیز بدست آوردیم.

«برنت اسکوکرافت» مشاور امنیت ملی بوش و از مخالفان این طرح گفت: دچار یک سردرگمی شده بودیم که چگونه می توان با چنین طرحی که توسط یک ائتلاف قدرتمند بین المللی حمایت می شد مقابله کرد؟

در نهایت این فشار با پشتیبانی سازمان ملل متحد جواب داد، اما تا حدی. کنگره در ژانویه 1991 به استفاده از زور رای داد؛ با این حال، تنها ده سناتور دموکرات به تصویب قطعنامه رأی مثبت دادند.

تفاوت بین آنچه که بوش یک ربع قرن پیش انجام داد و حمایت کنونی اوباما چیست؟ منتقدان تاکید دارند که قطعنامه 1990 سازمان ملل متحد صرفا یک چراغ سبز بود، در حالی که قطعنامه امروز سازمان ملل متحد آمریکا را ملزم به لغو تحریم ها می کند؛ چه بخواهد و چه نخواهد.

در هر صورت، کنگره باید نقش خود را در این زمینه ایفا کند، هر چند که احتمال رد توافق توسط آن بسیار ضعیف به نظر می رسد.

منبع: فارین پالسی

آب و هوا

نظرات و دیدگاه ها

مسیولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آن هاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.