پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، آوارگان داخلی سومالی در اردوگاه پناهندگان «بدبادو» در «ماگادیشو».
با توجه به رشد جمعیت و افزایش شمار کسانی که در کشورهایی هم چون سومالی از جنگ می گریزند، شمار پناهجویان آفریقایی افزایش خواهد داشت.
در همین حال آفریقا خواستار حمایت‌های مالی بیشتر برای مقابله با جنگ، فقر و بی ثباتی مردمانی که همچون «باشی» از سومالی می گریزند، است.
امیدوارم نوبت بعدی که گزارشی از «سیسیلی»، «کاله» و «یونان» می خوانید، «باشی» مرد جوان آفریقایی که در حال حاضر در اردوگاه مهاجران در اروپا است، را به خاطر بیاورید.
اولین بار در سال ۲۰۱۱ باشی را در منزل مادرم در کنیا ملاقات کردم. همان وقت که از کارم با سازمان ملل پرس و جو می کرد، بلافاصله ‌متوجه شدم مصمم است. به محض اینکه بهتر شناختمش هیچ گاه فکر نمی کردم به جوانان آفریقایی بپیوندد که سفرهای خطرناک را به دنبال شروعی جدید در سرزمین های دور به جان می خرند.
داستان باشی در سومالی آغاز شد. ۱۴ ساله بود که با گذر از مرز برای فرار از تشدید درگیریهای وارد کنیا شد. نهایتا به «داداب» بزرگترین اردوگاه پناهندگان در آفریقا جایی که ۳۵۰ هزار آفریقایی دیگر در آنجا زندگی می کنند، رسید. پس از گذر سال‌ها باشی تصمیم به سفر دیگری گرفت و آن هم رفتن به «نایروبی» پایتخت این کشور برای پیدا کردن کار و تحصیل بود.
تحت قوانین کنیا ترک اردوگاه برای پناهندگان غیرقانونی است. اما باشی خود را در محله سومالی‌ها به نام «ایستلی» مخفی کرد.
او روزها پیشخدمت و شب ها درس می خواند. باشی مشتاق بود که ثابت کند شرایط تولدش در آفریقا آینده اش را تحت تاثیر قرار نخواهد داد.
۲۰۱۴ سال خوبی برای باشی بود. او مغازه خود را باز کرد و به فروش لباس مد روز در نایروبی پرداخت.
باشی به خاطر شلوار جین ها چسبان و عینک های بزرگش در ایستلی شناخته شده بود.
اما زمانی که دوباره امسال او را دیدم مشخص بود درباره آینده اش نگران است.
اوضاع برای سومالی های داخل کنیا با تشدید فعالیت های تروریست های «الشباب» تغییر کرده بود.
او از اینکه کارش را از دست دهد و از کشور اخراج شود هراس داشت. با این وجود هنوز تعصب و غیرت کار آفرینی خود را داشت.
ماه گذشته زمانی که در کنیا بودم درباره باشی پرسیدم. روزنامه ایتالیایی را که مطلبی با عکس یک جوان خوش لباس که کودکی سوری را حمل می کرد را دریافت کردم. او باشی بود، در جزیره «لزبوس» یونان.
آگاه شدم که باشی در ماه ژوئیه کنیا را با پس از انداز ۴،۵۰۰ دلار برای هزینه سفر خود ترک کرده بود.
او سوئد را به دلیل آنکه شنیده بود جای زندگی، فرصت برابر و دسترسی رایگان به آموزش است و همچنین بستگان دورش آنجا بودند، انتخاب کرده بود.
اول می بایست از کنیا به ایران می رفت. باشی به قاچاقچیان برای این سفر ۱۶۰۰ دلار پرداخت کرده بود.
قاچاقچیان انسان باشی را از طریق مختلف در جریان سفرش قرار دادند.
در طول سفر باشی با سوری ها، افغان ها، سودانی ها و اریتره هایی ملاقات کرد. همه آنها در امتناع از قبول شرایط زندگی و جغرافیایی دیکته شده شان با هم متحد شده بودند. آنان خوراک هایشان را با هم تقسیم می کردند و با هم کوه ها را می پیمودند و از نگهبان های مرزی فرار می کردند.
باشی ۲۳ ساعت پیاده تا مرز ترکیه رفته بود و بعد از آن به استانبول و از آنجا به یونان، جایی که آن عکس گرفته شده بود، سفر کرده بود. در آتن قاچاقچی دیگری مقدمات سفر به مقدونیه و بعد صربستان را برای او فراهم کرده بود.
در بلگراد باشی بی پول شد. از دوستانش خواست تا مبلغ ۱۵۵۰ دلار برای وی که برای رفتن به وین نیاز داشت را بفرستند. او در راهش به آلمان متوقف شد و به اردوگاهی در سالزبورگ فرستاده شد.
داستان باشی کمی متفاوت تر از داستان میلیون ها اروپایی که در قرن نوزدهم به ایالات متحده مهاجرت کردند، است. اروپاییان همانند مهاجران امروزی از فقر، تبعیض و درگیری فرار می کردند.
همانگونه که رشد جمعیت آفریقا ادامه می یابد، افزایش شمار کسانی که از بیابان ها و دریا گذر می کنند نیز ادامه خواهد داشت.
در مدت کوتاهی تعداد بسیاری وارد اروپا شده اند که نمی توان آنان را به کشورهایشان که در جنگ هستند بازگرداند.
بر خلاف برخی از روایت‌های محبوب، باشی هایی در این دنیا هستند که انگیزه شان برای به جان خریدن این سفرها کمک رفاهی اروپا نبوده است. آنان جذب آرامش، فرصت هایی برای پیشرفت، استخدام و سیستم قانونی که وعده برابری و حفاظت می دهد، شده اند.
کشورهای آفریقایی باید سکوتشان را بشکنند و از خود بپرسند چرا جوانان آنان مجبور به ترک کشورشان می شوند. شاید اولین جواب می تواند ساخت قاره ای که از لحاط سیاسی و اقتصادی جوانان را جذب کند، باشد.
اما کارشناسان توسعه می دانند که این چالشی بزرگ است و به دنبال حمایت آن هستند. این پروژه ای طولانی مدت خواهد بود.
آفریقا در حال حاضر میزبان بزرگترین سهم مهاجران است که مشکل اخذ شهروندی و اجازه کار دارند.
جامعه بین الملل باید تلاش کند که دلایل مهاجرت از قبیل فقر، جنگ و کمبود فرصت ها را ریشه کن کند.
*
گزارش: محمد یحیی، هماهنگ کننده برنامه های منطقه ای برای برنامه عمران ملل متحد(UNDP)، مستقر در آدیس آبابا، اتیوپی
عکس: گتی ایمیج
مترجم: گلناز سادات غفاری


آب و هوا

نظرات و دیدگاه ها

مسیولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آن هاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.