با نگرش به محتوی کلی برنامه های " کمک به توسعه" استکبار جهانی در کشورهای در حال توسعه، مقصد برنامه ریزی اقتصادی بلند مدت آنها، تخریب بنیادهای اقتصادی جوامع در جهت عدم دستیابی به استقلال می‌باشد.

در تحکیم بنیاد های اقتصادی، اصل رفع نیازهای انسان در جریان رشد و تکامل اوست، نه همچون نظام‌های اقتصادی، تمرکز و تکاثر ثروت و سود جویی، زیرا که در مکاتب مادی، اقتصاد خود هدف است و بدین جهت در مراحل رشد، اقتصاد عامل تخریب و فساد و تباهی می شود، ولی در اسلام اقتصاد وسیله است و از وسیله انتظاری جز کارایی بهتر در راه وصول به هدف نمی توان داشت.
با نگرش به محتوای کلی برنامه های " کمک به توسعه" استکبار جهانی در کشورهای در حال توسعه، خصوصا کشور های دارای منابع نفت و مواد اولیه درمی یابیم که در اینگونه ممالک مقصد برنامه ریزی اقتصادی در بلند مدت، تخریب بنیادهای اقتصادی جامعه در جهت عدم دستیابی به استقلال می باشد، لذا عمده ترین گرایشی که در اینگونه برنامه ریزی ها محسوس است، از بین بردن کشاورزی از طریق از هم پاشیدن بافت روستا و ایجاد صنایع وابسته، مونتاژ، مصرفی و غیر ضروری و متعاقب آن هدایت جامعه به سمت مصرف گرایی، افزایش نرخ رشد شهرنشینی، توسعه بی رویه و کاذب شهرها و تبدیل کشاورز به کارگر صنعتی و خدماتی اچبارا ساکن شهر می باشد.گسترش چشمگیر سرمایه گذاری در امر مسکن و شهر سازی و میزان واردات کالای عمدتا لوکس،مصرفی و غذایی نیز مبین آن می باشد.
در این راستا حضرت امام خمینی (س) رهبر و معمار انقلاب اسلامی در همان اوایل حکومت جمهوری اسلامی با عنایت به زیر ساخت های بنیان‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و مناسبت‌های آن فرامین مهم و قابل توجه برای نهادهایی همچون بنیاد مسکن انقلاب اسلامی(حساب صد) جهاد کشاورزی و سازندگی صادر فرمودند که بعضا" روند این نهادها با شرایط زمانی دچار تغیر و تحولاتی گردیده است.
محمد مروت
قائم مقام نخست وزیر در وزارت مسکن و شهرسازی در سال 1363

نظرات و دیدگاه ها

مسیولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آن هاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.