سیره عملی، فرمایشات و مواضع روشنگر و فتاوای راهگشای حضرت امام خمینی(س) در زمینه مساله زن در اسلام، ضمن وفاداری تام به اصول و محکمات دین در چارچوب حقوق مسلم شرعی، می تواند راهنمای عملی نسلی باشد که به جایگاه حقیقی زن می اندیشند. آنان که از محدودیت ها و بی منزلتی های سنتی که متاسفانه در بسیاری از کشورهای مدعی اسلام به نام شرع بر زن اعمال می شود، بیزارند و در عین حال مواضع مدعیان حقوق زن که با ادعای تساوی حقوق، حتی تمایزات طبیعی و فطری را نیز انکار می نمایند، ناکام می گذارد. در همین راستا و به منظور بررسی زن از منظر و اندیشه امام، پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران بنا دارد که تلاش کند نگاه زنان فعال نحله های فکری مختلف در این حوزه را ارایه کند.

در این خصوص خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران گفت و گویی را با "طاهره رحیمی" دبیرکل جامعه فاطمیون؛ انجام داده است که در ادامه آن را می خوانید.

* با توجه به وجود دو نوع دیدگاه نسبت به مساله زن قبل از انقلاب اسلامی که یکی دنبال ارائه نسخه بدلی و تصویر زن جامعه غربی در ایران بود که بیشتر می خواست زن با فریبایی خود متاعی باشد در نظام سلطه که به سفارش حاکم ایفای نقش می کرد و همزمان نگاه دیگری که نگاهی متحجرانه بود که زن را به بهانه مذهب و سنت تنها در پستو و اندرونی خانه می خواست؛ اما امام خمینی(س) با نگاه متعالی خود در جریان انقلاب اسلامی و با تاکید بر حضور اجتماعی و سیاسی زنان؛ هویت دیگری برای زن مسلمان ایرانی تعریف کرد. نقش نگاه و نظرات امام در احیای هویت زن مسلمان ایرانی را چگونه ارزیابی می کنید؟

- امام خمینی(س) با نگاهی نو به احکام نورانی قرآن و اسلام ناب محمدی(ص) توانست زنان را هم از تحجر و بردگی نجات دهد و هم از ابتذال و برهنگی؛ و نیز استعداد و توان آنها را در خدمت جامعه به کار گرفت و آنها را تا جایی بالا برد که انقلاب را مدیون زنان معرفی نمود(ر.ک. صحیفه امام،ج6،ص299و...). زنان هم مدیون انقلابند؛ چرا که با نگاه متعالی ای که حضرت امام(س) نسبت به زن داشت آنها را از وضعیت بغرنجی که یا پرده نشین بودند و اجازه و حق تحصیل نداشتند و یا گرفتار سلطه فرهنگی و ابتذال بودند؛ نجات داد و به آنها شخصیت و هویتی تازه بخشید. وقتی که در عمل و نظر نشان دادند که زن هم انسان است و دارای کلیه حقوق انسانی؛ یعنی همان حقوقی که مردان از آن بهره مندند، دریچه دیگری بر زندگی زنان ایرانی گشوده شد. در اسلام و دیدگاه امام تفاوت در حقوق زن و مرد ممکن است وجود داشته باشد اما در مجموع تساوی هست و زن را در آن جایگاه حقیقی ای که خداوند به او عطا کرده است می رساند. دیدگاه امام(س) و سیره عملی ایشان تا حدود زیادی زن ایرانی را به آن جایگاه نزدیک کرده است؛ به طوری که زنان ما در هیچ عصری حتی در زمان حکومت پیامبر(ص) تا بدین حد رشد نکردند. با آمدن اولیای الهی وضعیت زنان تحت چنان رنج و فشاری بود که تلاش های آنان تنها موفق می شد، مقداری از این رنج ها و فشارها را بردارد و زن در هیچ زمینه ای آزادی حال حاضر را نداشته است. این آزادی شبیه آزادی زن غربی و یا کپی برداری شده از آن نیست. یک آزادی حقیقی و در خور شان انسانی زن است. این ندای آزادی زن از حلقوم یک مرجع دینی و از اسلام ناب گرفته شده بود. در نتیجه خانواده های مذهبی هم از آن استقبال کردند و به دختران اجازه تحصیل دادند، به طوری که امروز زنان تحصیلکرده ما در دنیا از بالاترین نرخ های تحصیل زنان برخوردار است. در هیچ دوره ای در ایران این وضعیت وجود نداشته است. اگر کشورهای اسلامی دیگر را هم رصد کنیم، هرگز چنین دستاوردی نداشته اند. این مهم را زنان ایران مدیون امام خمینی(س) و انقلاب اسلامی هستند. اما اینکه آیا زن ایرانی به آن جایگاه حقیقی که مدنظر اسلام و حضرت امام(س) بود، رسیده است یا خیر؟ باید بگویم خیر، هنوز نرسیده است. در بسیاری از موضوعات ما با خلأ رو به رو هستیم و هنوز هم بعضا آن نگاه متحجرانه و سنتی، به نام دین یا به نام سنت مانع رسیدن زنان به آن جایگاه واقعی مدنظر اسلام می شود. از طرف دیگر هم رسانه های بیگانه بیکار ننشسته اند و در واقع گامهای موثری برای به ابتذال کشیدن زنان برداشته و برنامه های مختلفی داشته و دارند که متاسفانه برخی از زنان به آن سمت کشیده شده اند. اگر ما نتوانیم فرهنگ غنی اسلام را در جامعه پیاده کنیم و جامعه با خلأ فرهنگی مواجه شود آن وقت است که تهاجم فرهنگی رخ می دهد. اگر خلأ فرهنگی نباشد، نسل جوان ما اعم از دختر و پسر با آشنایی با آیات نورانی قرآن توان تسلیم نشدن در برابر تهاجم ها را خواهد داشت.

به هر حال امام(س) باعث شد زنان به عرصه اجتماع بیایند و از تمام استعداد آنها در پیشبرد و جلو رفتن جامعه اسلامی ما استفاده شود. اگر در عصری مثل عصر جاهلیت جسم زنان زنده به گور می شد؛ در این عصر استعداد و تفکر و هویت زن زنده به گور می شد. حضرت امام(س) باعث شدند استعداد و توانمندی های زنان در خدمت جامعه و اسلام به کار گرفته شود که این خود باعث شکل گیری هویت تازه در زنان ایرانی شد و در مقابل هم انصافا زنان ما در همه صحنه هایی که نیاز بود بدون هیچ چشم داشتی حضور داشتند و مشارکت کردند و خدمات ارزنده ای را نسبت به اسلام و انقلاب انجام دادند. اما متاسفانه پیشرفت جایگاه آنان متناسب با خدماتی که ارائه دادند، نبود.

* سیره عملی امام خمینی(س) را در احیای این هویت چقدر نقش داشت؟ به عبارت دیگر در مقام عمل چه اقداماتی برای بروز و حضور زنان در جامعه انجام دادند؟

- حضرت امام(س) زمانی که می خواست در قالب هیأتی پیام و نامه ای به سوی گورباچف بفرستد، یک زن در آن هیأت سه نفره معرفی کرد.

زمانی که برای اولین بار زنان می خواستند برای مجلس کاندیدا شوند، عده ای برآشفتند که این امر خلاف شرع است، چون نماینده مجلس در معرض قضاوت است و قضاوت هم برای زنان ممنوع است. امام(س) با عتاب ایشان را مورد خطاب قرار دادند و اعلام کردند این تفکری غلط است. زنان حق رای دادن و حق رای گرفتن دارند. (ر.ک "برداشتهایی از سیره امام خمینی"/ جلد اول)

مرحوم خانم بهروزی و آقای بادامچیان و عسگراولادی که هر سه شاهد این ماجرا بوده اند تعریف می کردند: وقتی امام خمینی(س) به ایران آمده بودند، خانم ها و آقایان بسیاری به ملاقات امام می رفتند و طبیعی بود که به دلیل تجمع و تراکم جمعیت تعدادی از خانمها صدای فریاد یا شلوغی شان می آمد. یکی از آقایان به حضرت امام(س) می گویند: که آمدن خانمها هم ما را اذیت می کند و هم خودشان اذیت می شوند. شما لطفا دستور بفرمایید که ملاقات ها فقط مردانه باشد؛ که حضرت امام می فرمایند: شما فکر می کنید شاه را من یا شما مردان بیرون کردید؟ همین زنها بودند که شاه را از این مملکت بیرون کردند...و امام اجازه نمی دهند که ملاقات خانمها کنسل شود. (ر.ک "برداشتهایی از سیره امام خمینی"/ جلد اول)

امام راه حضور زنان به جامعه و اجتماع را باز کردند؛ اما متاسفانه چون یک فرهنگ سنتی حاکم بود و در ذهن بسیاری هنوز هم آن فرهنگ سنتی و متحجرانه باقی بود و سایه افکنده بود و حتی برخی از افراد ذی نفوذ ما که اجازه حضور را به زنان نمی دادند و هنوز هم نمی خواهند بدهند، مشکلات بسیاری برای زنان به رغم همه تلاش های حضرت امام و وقوع انقلاب اسلامی به وجود آوردند.

این امر در حالی است نگاه زنانه و مردانه متفاوت بوده و مکمل یکدیگرند و اتفاقا برای رشد و اداره جامعه نیازمند هر دو نگاه هستیم و جامعه ای که به صورت تک جنسیتی اداره و مدیریت می شود مثل خانواده تک والد بوده و مشکلات بسیاری خواهد داشت.

* تاکید امام(س) بر امر تعلیم و تعلم زنان به چه دلیل بود؟ ضرورت این امر از نظر ایشان چه بود؟

- ما در زمینه تعلیم و تربیت و تحصیل زنان یک رشد جهشی داشته ایم که در دنیای امروز بی سابقه است. پس می توان گفت توصیه و تاکید تعلیم و تعلم زنان محقق و عملی شده است و آمارها نشان می دهد که زنان در امر تعلیم و تربیت موفقتر از مردان هستند. درصد قبولی زنان درمراحل تحصیلی مختلف همیشه بیشتر از مردان بوده است. به گونه ای که حتی بهانه ای شد تا جلوی این افزایش را با برنامه هایی مانند سهمیه جنسیتی بگیرند و برخی از رشته ها را برای زنان حذف کردند.

زن یک فرد نیست مربی یک نسل است. زن اگر توانمند باشد، نسل و خانواده موفق را به جامعه تحویل می دهد. طبیعی است که یک مادر تحصیلکرده و توانمند و یک مادر روشنفکر و متعهد و مومنه نسل بهتری را تربیت خواهد کرد. پس اگر بنا است که حتی شاغل هم نباشد نیاز به تحصیل دارد تا آگاهی و آرامش بیشتری به خانواده عطا کند و وظیفه مادری اش را درست انجام دهد. چرا که هر چه یک مادر آگاهی کمتری داشته باشد، اشتباهات بیشتری هم دارد. البته علم به تنهایی کافی نیست. در کنار علم بایستی معرفت و شناخت هم باشد. هر جا که جای خداوند در زندگی ما خالی شد نقطه بدبختی و انحطاط آن خانواده است و به هر میزان زن یا مرد از خداوند دور باشند به همان میزان هم به خانواده آسیب وارد خواهد شد. هر جا که رفتارها به دور از انسانیت و اخلاق باشد در واقع نقطه شروع یک مشکل و آسیب است و امروز متاسفانه از ظرفیت زنان تحصیلکرده آن طور که باید استفاده نشده است و بیشتر استفاده از زنان پیاده نظام بوده است نه زنان توانمند.

* نظر امام(س) در مورد حقوق زنان در اسلام، دارای چه ویژگی ها و مختصاتی بود؟

- امروزه سخن از تساوی حقوق زنان در متن جامعه و میان برخی فعالین حوزه زنان بسیار است، اما باید گفت تساوی در حقوق همیشه به معنای عدالت نیست. طبیعی است که زن و مرد تفاوتهای اساسی با هم دارند و هر کدام برای حوزه هایی و برای کاری آفریده شده اند. خداوند به هر کدام نقش متفاوتی داده است. علیرغم تشابهی که با هم دارند، نگاه و خلقیات متفاوتی دارند. پس ما تفاوت در حقوق و تبعیض که همان تبعیض مثبت برای زنان است و در اسلام برخی از این امتیازات برای زن قائل شده است را می پذیریم و می دانیم الزاما هر تساوی عین عدالت نیست. سعی ما باید بر این باشد که حقوقی که خداوند برای زن قایل شده است اجرا شود. مثلا در زمینه کسب و کار، زن حق کسب دارد اما مجبور به کسب نیست. زن اگر پولدارترین زن هم باشد باز نفقه اش بر مرد واجب است و کار کردن او سلب کننده وظیفه مرد نیست. اما این نباید بهانه شود که اشتغال برای زنان ایجاد نشود. نبایستی استعدادها و توانمندی های آنان به کار گرفته نشود. زنان گنجینه های هر ملت هستند و نباید به بهانه جنسیت جامعه را از توانمندی های زنان محروم کنیم. این کار نه تنها ظلم به زنان است بلکه ظلم به جامعه است.

بله اولویت وظایف زنان همسرداری و مادری است، اما این منافی ایفای نقش اجتماعی زنان نیست. این البته به این معنا هم نیست که حتما بخواهیم همه زنان اشتغال داشته باشند. اصلا بعضی از زنان خود اشتغال را دوست ندارند. اما برخی از زنان مجبورند شغل داشته باشند و برخی هم زنان توانمندی هستند که اصولا اشتباه است اگر از توانمندی و تخصص آنان استفاده نشود.

آیت الله جوادی آملی جمله زیبایی دارند: اگر می خواهیم در جامعه ما اختلاط نباشد پس باید کارهای زنان را به زنان بسپاریم. نیمی از جامعه ما زن است و بهتر است که سر و کار اموراتشان با خود زنان باشد. اگر در جامعه سپردن امور زنان به خود زنان محول شود؛ هم مشکل اشتغال زنان حل می شود و هم از توانمندی زنان استفاده شده است. زنان چون آینده نگرترند به خاطر حس مادری ای که در وجودشان است و نیز اینکه نگاهشان به مسایل منعطف تر است، قطعا می توانند در انجام امور هم موفق باشند.

* از سخنان معروف حضرت امام(س) در تایید حضور زنان در مسایل سیاسی و اجتماعی این جمله است: "زن باید در مقدرات اساسی مملکت دخالت کنند" (صحیفه امام/ جلد 6/ صفحه 301) معنا و مفهوم این عبارت دامنه حضور زنان در اجتماع را تا کجا می گستراند؟

- بله امام(س) از زنان می خواستند که در مقدرات اساسی مملکت دخالت کنند و همینطور در هدایت مسئولین نقش داشته باشند. این وظیفه هدایتگری از سوی زنان در دیگر ادیان هم هست. حضرت مریم(س) تک بانوی نوجوانی بودند که در عبادتگاه خود مشغول عبادت بود. حضرت مریم در مقام عبودیت به جایگاهی رسیدند که حضرت ذکریا هم عصر ایشان نرسید. خداوند خطاب به حضرت مریم فرمود: وارکعی مع الراکعین...یعنی این رکوع در محراب خود را رها کن و با دیگر راکعین (یعنی مردان) رکوع کن. خداوند می داند که مریم رانده خواهد شد اما خداوند به او امر و تکلیف کرد که در اجتماع حضور داشته باشد. مردان حضور حضرت مریم را نپذیرفتند و با عتاب او را طرد کردند که چرا به خود اجازه داده ای که وارد این مکان مقدس شود. خداوند درآن عصر به حضرت مریم که پس از حضرت زهرا(س) بزرگترین زن تاریخ بشری است، امر کرد که در اجتماع باشد و این امر به حضور اجتماعی و سیاسی است.

اگر حضرت زینب(س) در جریان حادثه عاشورا نبودند، کربلا در کربلا می ماند. هیچ کس نگاه تیزبین و عاطفی حضرت زینب(س) را نداشت که بتواند واقعه کربلا را زنده نگه دارد. این گونه رسالتی عظیم بر عهده حضرت زینب قرار می گیرد و ایشان به خوبی از عهده آن بر می آیند. نمونه دیگر حضرت زهرا(س) است که در حمایت از ولایت تا پای جان خویش می ایستند و به شهادت می رسند. اگر حضور این عزیزان حضور اجتماعی و سیاسی نیست، پس چه چیزی است؟

حضرت امام(س) از زنان خواستند که در راهپیمایی ها که یک تکلیف شرعی است حضور داشته باشند و فرمودند برای حضور در راهپیمایی ها که یک تکلیف شرعی است؛ نیازی به اجازه همسرشان ندارند. (ر. ک "برداشتهایی از سیره امام خمینی"/ جلد اول) این نشان می دهد که امام اعتقاد داشتند که زن در بیان اعتقاد و انجام تکالیف شرعی و اجتماعی خود مستقل است. در عصر پیامبر(ص) هم زمانی که مردان آمدند و به پیامبر گفتند ما به جای همسران و مادران خود با شما بیعت می کنیم؛ حضرت رسول(ص) نپذیرفتند و از خود آنان مستقلا بیعت گرفتند. این نشان می دهد از نظر اسلام زن موجودی تابع و پیرو نیست و کلا انجام تکالیف از موجودی که تابع باشد، پذیرفته نیست.

تفاوت میان انقلاب مشروطه و انقلاب 57 نیز دقیقا در این بود که زنان به میدان آمدند. اینکه حضرت امام(س) در سخنان خود اشاره می کنند که حضور زنان مشوق حضور مردان در انقلاب شدند، یک تعارف نیست. اصولا امام(س) اهل تعارف با کسی نبودند و جز حق نمی گفتند.

* جایگاه نقش مادری و تربیت فرزند برای زنان از دیدگاه امام(س) چگونه جایگاهی است؟ برای تعالی این جایگاه چه ملزوماتی لازم است؟

- امام جعفر صادق(ع) می فرماید: خوشا به سعادت کسانی که مادرشان دارای عفت فکری است. یعنی حتی تخیلات مادر در کودک تاثیر می گذارد. مگر نه اینکه یک کودک با فطرت پاک خداوندی که خداوند می فرماید: فالهمها فجورها و تقواها ... در دستان مادری گذاشته می شود که می تواند از او یک عالم ربانی تربیت کند یا یک فرد نابهنجار. پس نقش مادری یک نقش اساسی است. متاسفانه دختران و زنان ما نسبت به اهمیت و جایگاه نقش مادری اطلاعات چندانی ندارند و قدر این جایگاه را نمی دانند. با نا آگاهی از این جایگاه، مادر می شوند و به همین دلیل در بسیاری از مواقع از وظایف مادری فرار می کنند و گاهی آنقدر که به فکر سلامت جسمی فرزند هستند، به فکر روح و تعالی او نیستند. مادری تنها نگهداری جسمی از کودک نیست. مادر باید روح خدایی را در فرزند بدمد و او را با تعالیم الهی آشنا کند. فرزند اگر ببیند مادر خود اطلاعات و آگاهی درستی در این زمینه ندارد و نقش، جایگاه و وظایف خود را نمی شناسد از او تاثیرپذیری هم نخواهد داشت.

مهمترین کاری که در حوزه فرهنگ در آموزوش و پرورش، آموزش عالی و رسانه ها و خصوصا صدا و سیما بایستی در این زمینه صورت بگیرد؛ آموزش صحیح همسرداری و مادری است. وقتی که تمام حرکات والدین در تربیت فرزند تاثیرگذار است نبایستی والدین را در این زمینه بدون آموزش رها کرد.

آنچه مهم است تربیت مادران و آگاهی آنان نسبت به نقش و وظایف خود در زندگی و ارائه سیره عملی ائمه(ع) و حضرت زهرا(س) به آنان است. متاسفانه ما نسبت به اهل بیت(ع) بسیار بیگانه هستیم. تنها برای آن بزرگوران عزاداری می کنیم بدون اینکه به سیره عملی آنها توجه کنیم. هنوز یک سیره عملی از حضرت زهرا(س) آنطور که باید و شاید ارائه نشده است. ما حتی الگوهای زمان خود مانند شهدا را هم نتوانسته ایم درست معرفی کنیم. خود حضرت امام(س) و سیره عملی ایشان به درستی معرفی نشده است. اگر این الگوها به درستی به مردم معرفی شوند زندگی هایمان دگرگون خواهد شد.

* با گذشت نزدیک به چهار دهه از پیروزی انقلاب اسلامی چقدر زمینه های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی جامعه برای بروز نقش و هویت زن ایرانی آنگونه که مدنظر امام خمینی(س) و انقلاب اسلامی بود، آماده شده است؟ برای رسیدن به آن جایگاه چه تدابیری لازم است؟

- ما به آن جایگاه نزدیک شده ایم و در برخی از زمینه ها خیلی رشد کرده ایم. قبلا زنان بسیار در جامعه و خانواده مورد ظلم و ستم بودند ولی الان آن ظلم و ستم ها بسیار کمتر شده است. ما خلأهای قانونی بسیاری داریم. قوانین مدنی ما نسبت به مساله خانواده ضعیف است، ولی متاسفانه همین قوانین ضعیف هم اجرا نمی شود. تا زمانی که قانون را مردان می نویسند وضع همین است. متاسفانه در هیچ کدام از دوره های مجلس ما تعداد مطلوبی از نمایندگان زن در مجلس نداشته ایم تا بتوانند در اصلاح قوانین و وضع قوانین جدید به نفع زنان قوانینی را تصویب کنند.

زنان مشکلات خاص خود را دارند که مردان اصولا نه آنها را می فهمند و نه هرگز هم به فکر برطرف کردن آنها هستند. البته توقعی هم از آنها نمی رود. لذا باید زنان آگاه و اندیشمند و متعهد خود صاحب فکر باشند و مقام معظم رهبری هم تاکید کردند که به دست و افواه دیگران نگاه نکنید که هر وقت آنها دستشان بالا بود، زنان هم باید بروند. خود زنان اندیشمند بیایند و بازیگری اساسی در بازنگری قوانین داشته باشند. امروز یک ضرورت است که یکسری قوانین جدید در حمایت از زنان وضع شود. هنوز بسیاری از زنان ما که طلاق می گیرند، موفق به اخذ مهریه نمی شوند. تنها 35 درصد آنان موفق به گرفتن مهریه می شوند. در بسیاری از موار مورد ظلم و ستم دادگاهها قرار می گیرند؛ همانطور که در خانه ها مورد ظلم هستند. اما بایستی پذیرفت که امروز در بسیاری از زمینه ها نگاه ها فرق کرده است. آن نگاه سنتی و متحجر که زن را جنس دوم به حساب می آورد، تغییر کرده است و امروز زنان ما آزادانه تحصیل می کنند و آزادانه به اشتغال می پردازند. گرچه نمی خواهم منکر برخی از سوء استفاده ها از زنان شاغل خصوصا حقوق کمتر آنان با کار مساوی با همکاران مرد شوم؛ اما حقیقتا به لحاظ امنیت شغلی واز نظر اخلاقی و فضای امن کاری اوضاع زنان حتی از بسیاری از کشورهای اروپایی بهتر است. شخصا حقوق کم زنان در برابر کار مساوی آنان با مردان را یک ظلم می دانم که به تعبیری می توان از آن به عنوان برده داری مدرن یاد کرد. این تبعیض ها تنها به خاطر جنسیت است که بایستی دررفع این نگاه و مشکل تلاش کنیم.

زنان ما امروز به راحتی از شهری به شهر دیگر سفر می کنند. این آزادی و در کنار آن اعتماد به زن و برقراری امنیت او در کار نبود.

اما آیا زنان به آن جایگاه مدنظر اسلام و امام خمینی(س) رسیده اند یا خیر؟ باید بگوییم خیر هنوز نرسیده اند. چرا که دولتمردان ما همراه با تفکر امام(س) نبودند و همینطور نگاه سنتی ای که بر حوزه های علمیه ما حاکم است همچنان یک مانع است. خود زنان، جامعه، فرهنگ و سنت ها و عرف ها تا بخواهند تغییر کنند زمان می برد.

یک عالم ربانی مانند امام (س) آمدند و یکسری اصلاحات انجام دادند و به اعتباری که در میان مردم داشتند، کمک های بسیاری برای برداشتن موانع حضور زنان در جامعه انجام دادند؛ اما سایر اجزایی که بایستی در امر حکومت با نظرات امام(س) هماهنگ باشد تا حدود زیادی با ایشان هماهنگ نبوده و هنوز هم نیستند.

دولتمردان ما در هفته زن شعار بسیار می دهند. آقای روحانی گام بلندی که آقای احمدی نژاد برای معرفی یک زن برای پست وزارت برداشته بودند را به عقب برگرداندند. در انتخاب مدیران کل هم سهم زنان را نادیده گرفتند. متاسفانه خیلی عمل ها با گفته ها هماهنگ نیست و استعداد و توانمندی زنان ما به کار گرفته نمی شود و این عدم استفاده از استعدادهای زنان هم ظلم به زنان است و هم به پیشرفت جامعه. حال آنکه زنان هم مسئولیت پذیرترند و هم آینده نگرتر و تخلف و فساد اداری آنان بسیار کمتر است.

به هر حال امیدواریم به سمتی پیش برویم که اعتقاد و نیاز به حضور زنان در تفکر مسئولین ما، همانند سیره عملی و نظری امام(س) بیش از پیش جامعه را در رسیدن به عدالت و پیشرفت یاری کند.

....................................

گفت‌وگو : زهرا رضایی

آب و هوا

نظرات و دیدگاه ها

مسیولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آن هاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.