یک خطیب دینی بر ضرورت توجه به موضوع «خلوص» در عزاداری‌های مذهبی تاکید کرد و گفت: کسی که به دنبال این است که از بستر عزاداری امام حسین(ع) خودنمایی کند نه تنها کارش ارزش ندارد، بلکه ممکن است منشأ گناه باشد.

حجت‌الاسلام و المسلمین سید محمد رضوی یزدی در گفت و گو با پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، در خصوص سابقه عزاداری اهل بیت(ع) از آغاز تاکنون اظهار داشت: در زمان ائمه اطهار علیهم السلام مانند امروز عزاداری آزاد نبود و به شکل امروزی هم متداول نبود. همچنین شور و هیجانی که امروز هست نیز وجود نداشت. چون حکومت‌های جور زمان ممانعت می‌کردند. در واقع اصل مراسم عزاداری ماه محرم که امر خوبی است و در عین حال باید جهت دار باشد، از زمان صفویه رونق پیدا کرد.
وی افزود: ائمه اطهار اصرار بر برقراری جلسات عزا داشته‌اند و مشوق کسانی بودند که در این زمینه شعر و مرثیه می‌سرودند. خود آن بزرگواران هم به محض این‌که مصائب کربلا را می‌شنیدند گریه می‌کردند. البته مردم آن زمان آموزش لازم را ندیده بودند تا بتوانند با برقراری مراسم سوگواری نهضت اباعبدالله را زنده نگه دارند. لذا نمی‌توان گفت که حتی در صورت حذف ناخالصی‌ها و تعصبات موجود در عزاداری‌های فعلی، عزاداری‌ها شبیه دوران ائمه بوده است. زیرا علاوه بر محدودیت‌های حکومتی اصولا در آن زمان شور و هیجان فعلی در مراسم عزاداری وجود نداشت. در عین حال نمی‌توان گفت که عزاداری‌های ما مورد رضایت ائمه نیست.
رضوی یزدی سپس به نقل روایتی در این زمینه پرداخت و گفت: روزی یکی از یاران امام صادق(ع) نزد ایشان آمد و گفت که امروز در کوچه دیدم که خانمی پایش به سنگی گیر کرد و به زمین خورد و شاید زخم برداشت؛ او هنگام بلند شدن گفت «لعن الله علی قاتلیک یا فاطمه». در همین هنگام ماموران حکومتی صدای او را شنیدند و با خود به دارالاماره بردند. امام(ع) بلافاصله به یاران‌شان گفتند که به مسجد برویم، سپس در مسجد نماز خواندند و دعاهای مربوطه را به اصحاب یاد دادند. بعد از آن، امام به یاران فرمودند که برویم و همان هنگام دعا مستجاب شد و آن زن آزاد گشت.
وی با اشاره به محدودیت‌های موجود برای عزاداری‌ها در دوران پهلوی اول نیز یادآور شد: در دوران معاصر هم در زمان رضاخان عزاداری برای اباعبدالله(ع) ممنوع بود و مردم نیز زحمت می‌کشیدند تا حداقل مراسم عزاداری را مخفیانه برگزار کنند. اما امروز حکومت خودش مروج مراسم عزاداری است.
عضو مجمع روحانیون مبارز در ادامه، در خصوص ویژگی‌های لازم برای یک مجلس عزاداری در ماه محرم، با بیان اینکه مجلس عزاداری ائمه در درجه اول باید معرف ظلم و ستم دشمنان اباعبدالله باشد، افزود: آنها کسانی بودند که اصول اولیه انسانی و ادیان و اقوام را نیز رعایت نمی‌کردند و حتی یک کودک شش ماهه را نیز کشتند که نشانگر اوج قساوت و شقاوت آن‌ها و مظلومیت امام حسین(ع) و خانواده شان است. ما در روایات می‌بینیم که از اهل بیت امام حسین(ع) را به زندان کوفه بردند و در آنجا اوقات شرعی آن‌قدر غیرقابل تشخیص بود که امام سجاد(ع) با علم امامت متوجه وقت نماز می‌شدند. سپس آنها را با دشواری به شام بردند و در راه تعدادی از کودکان مرتبا از بالای شترها به زمین می‌افتادند.
رضوی یزدی گفت: بیان این مصائب طبعاً با اشک همراه می‌شود و به قول مرحوم دکتر شریعتی «چه چیزی صادق تر از اشک سخن می‌گوید؟» علاقه به اهل بیت را نیز از همین طریق می‌توان نشان داد. اما نکته حساس این است که اغلب اشخاص دقایق کوتاهی را می‌توانند در یک مجلس عزاداری اشک بریزند، مگر این‌که مشکلات شخصی داشته باشند و زیاد گریه کنند که ثواب ندارد. لذا بقیه مدت عزاداری را می‌توان به خواندن شعر در مدح و منقبت اهل بیت گذراند.
این خطیب دینی در پایان اظهار داشت: وقتی من کودک بودم به یاد دارم که معماری در ایام دهه اول محرم، بعد از نماز کتاب شعری را که در منقبت و مصائب اباعبدالله بود می‌خواند و گریه می‌کرد. این‌گونه اشک‌هاست که ارزش دارد، در حالی که اگر عزاداری از خلوص خود خارج شود و جنبه ریا و تظاهر و خودنمایی بگیرد مظهری از شیطان و انگیزه‌های شیطانی می‌شود که به جای آشنا کردن انسان با معارف الهی انسان را از امام حسین(ع) دور می‌کند. زیرا دشمن امام حسین(ع) هم خودخواه و متکبر بود و کسی که به دنبال این است که از بستر عزاداری امام حسین(ع) خودنمایی کند نه تنها کارش ارزش ندارد، بلکه ممکن است منشأ گناه باشد.

آب و هوا

نظرات و دیدگاه ها

مسیولیت نوشته ها بر عهده نویسندگان آن هاست و انتشار آن به معنی تایید این نظرات نیست.