life

شبنم مقدمی را از خیلی پیشتر می شناسم؛ سال های دور. وقتی در قامت یک معتاد روی صحنه تئاتر آمد. یقین به درخشیدنش داشتم. هیچ فکرش را نمی کردم که در طنز هم موفق باشد و نقشش به دل بنشیند. رمضان امسال، هم زمان با دو سریال متفاوت بار دیگر روی آنتن رفت. روحی «مدینه» با آن هیبت جدی و لیلای شوخ شنگ «هفت سنگ». این روزها هم با «ابله» قرار است به زودی در خانه ها باشد. چند روزی است فیلم برداری آن به پایان رسیده است. با مقدمی درباره مخاطب جوان و تفاوت نسل ها و کارش در این سریال گفت و گو کرده ایم. متن کامل گفت و گوی خبرنگار جی پلاس با او را در ادامه می توانید بخوانید. به نظر شما سینما و تئاتر باید چه ویژگی هایی داشته باشند تا بیشتر جوانان را جذب کنند؟ مخاطب تئاتر در هر مقطع زمانی پایین بوده، ولی متاسفانه سینما و تلویزیون دیگر برای جوانان جذابیتی ندارد. زمانی بود که «شبکه سه» هدف خود را روی جوان گرایی و مسائل روز جوانان متمرکز کرده بود و برنامه هایی تولید می کرد که برای جوانان جذابیت داشت ولی دیگر این سیاست را ندارد. به هر حال، در هر رسانه ای که فعالیت داریم باید جذابیت ایجاد کنیم. این امر هم نیازمند شناخت است. ببینیم درگیری های جوان امروز چیست؟ آیا فقط آثار سرگرم کننده برایش جذابیت دارد یا اینکه به مشکلاتش رسیدگی شود و راه حلی برای آن ارائه شود. جوان امروز نیاز به آموزش دارد و از همه مهمتر در سینما، تئاتر و تلویزیون باید کارشناسی صورت گیرد تا ببینیم چه برنامه هایی جوان امروز جامعه ما را بیشتر درگیر می کند. به موضوعات کارشناسی شده از مرحله مفهوم تا تولید بپردازیم. رشته تحصیلی شما ادبیات فارسی بوده و بازیگری را به صورت تجربی شروع کردید با توجه به این موضوع ورود به این عرصه به صورت تجربی بهتر است یا آکادمیک؟ هیچ قانون کلی ای وجود ندارد. در پیرامون من افراد بسیاری هستند که رشته اصلی آنها بازیگری است و در کار خود بسیار حرفه ای هستند و تعداد بیشماری هم وجود دارند که بازیگری را به صورت تجربی شروع کردند. اگر کسی امکان تحصیل دانشگاهی در رشته ای که قصد فعالیت در آن را دارد برایش فراهم است، بهتر است به همین صورت کار خود را دنبال کند. ولی ممکن است کسی مثل من، علاقه داشته ولی امکان تحصیل در آن رشته را نداشته باشد و باید با توجه به پتانسیل خود وارد این عرصه شود. در واقع، این انگیزه است که هدف را می سازد و چگونگی ورود به این رشته مهم نیست. به نظر شما نسل قبل چه تفاوتی با نسل جدید دارد؟ به هر حال تفاوت بسیار بارزی دارند. البته اگر هیچ تفاوتی نکرده بودند باید تعجب می کردیم. ولی زمانی فاصله نسل من و مادرم به لحاظ تکنولوژی وسیع نبود، اما فاصله نسل من با فرزند من یا فرزند من با مادر من، بسیار عمیق و وسیع شده است. دلیل آن هم پیشرفت عجیب و غریب جهان تکنولوژی است که اگر کمی پا شل کنیم، عقب می افتیم. نسل امروز ممکن است خیلی کتاب ورق نزند، ولی حتماً کتاب دیجیتال دارد و حتی تحقیقاتش هم مثل تحقیقات زمان ما در دانشگاه نیست و همه چیز اینترنتی شده است. این تکنولوژی حتی روی منش و شخصیت جوان ها هم تاثیر گذاشته است و بر خلاف زمان ما که فکر می کنم بیشتر در خانواده بودیم، بچه های این نسل تنهاگزینتر شده اند و بیشتر ترجیح می دهند که با گجت هایشان تنها باشند و دوستی های از راه دور داشته باشند. برای من نگاه کردن به این نسل بسیار جالب است،. چیزهایی در این نسل فراموش می شود. نوعی از عواطف در این فضای مجازی گم می شود. البته خود من از دسته آدم هایی هستم که در فضای مجازی فعالیت دارم و این بد نیست. ولی حضور در فضای مجازی نباید همه زندگی آدم باشد ولی گاهی می بینم که مثلاً این تبلت حتی زمان شام هم دست بچه است. این رفتار فاصله هایی را ایجاد می کند. البته شاید هم کمی سنتی فکر می کنم، شاید هم این لازمه ی روز است. من هم که از نسل جدید هستم با شما کاملاً هم فکرم. چه خوب! فکر می کردم من پیر شده ام! در چه پروژه هایی مشغول به کار هستید؟ در حال حاضر در مجموعه ی «ابله» به کارگردانی کمال تبریزی که محصول رسانه خانگی است و فضایی فانتزی دارد، مشغول بازی هستم. گریم شما و آقای تشکر هم در این سریال بسیار جالب است. گریم خنده داری است! من آدمی هستم که در کارنامه کاری ام اهل تجربه کردن فضاهای جدیدم. پیش از این، با آقای تبریزی همکاری داشتم و دوست داشتم که این تجربه تکرار شود، چون بازیگر در مقابل دوربین ایشان بسیار راحت است. هیچ وقت چنین گریمی نداشتم که یک شی روی صورتم نصب شود و هر بار حدود دو ساعت طول بکشد. آقای اسکندری در گریم نوعی شعبده بازی می کند و روی صورت هر بازیگر طراحی خاصی دارند که ویژگی خاصی به شخصیت و بازیگر می دهد. برای من خیلی جالب است، چون من هم نقش مادر این شخصیت و هم نقش خودش را بازی می کنم. دو گریم متفاوت برای من در نظر گرفته شده است. به هر حال، این که آدم خودش را با یک صورت دیگر ببیند و برای آن شخصیت طراحی کند، جالب است. چنین کاری را تا به حال انجام نداده بودم و امیدوارم که مخاطبینم بپسندند. شما ویژگی جوانان را دارید و به تجربه های مختلف علاقه دارید. یکی دیگر از تجربه های متفاوتتان را نیز بیان می کنید؟ نقش زنی معتاد را در تئاتر «کوکوی کبوتران حرم» بازی می کردم. نقش متفاوت و جذابی بود. این نمایش شش سال پیش اجرا شد. این زن باید بین ۴۰ تا ۴۵ ساله و بسیار چاق به نظر می رسید و برای همین یک عروسک با کلی ابر و اسفنج به جای من درست کرده بودنند که من باید داخل آن پروتز عجیب قرار می گرفتم که در نوع خودش تجربه بسیار جالبی بود.

کدخبر: 514847
ارسال نظر

موضوعات داغ